Over liefde en licht…

Geplaatst door Nynke op 30-08-2011 | 2 reacties

Is deze titel niet te zweverig? Kan ik dit wel schrijven? Dit is mijn eerste reactie op dit onderwerp, waar ik zoveel mee bezig ben.

Toen ik mijn man Kees (www.keesizelaar.nl) net kende, we elkaar nog ‘aan het besnuffelen waren’ en veel dingen in onze relatie hun plek zochten, kwam ons gesprek vaak op mijn werk en wat ik in het leven wilde doen of te doen had. Echt gaan bloeien als mens en professional is voor mij een hele klus en het is dan ook niet vreemd dat onze gesprekken daarover heel spannend en heftig konden zijn: hij gunde me zo mijn bloei zonder angst en ik dacht alsmaar mezelf te verliezen.

Vlak voor het verlaten van mijn huis in de Pijp om met Kees ons net gekochte huis te betrekken, hadden we weer zo’n gesprek over wat ik te bieden heb. En ineens rolden er woorden mijn mond uit, waar ik als het ware geen controle over had: “Wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht”. Onmiddellijk daarna mijn schrikreactie: “Oh mijn hemel, hoe zal hij reageren? Hij vindt me vast heel raar en zweverig.”

Kees reageerde met een vanzelfsprekendheid alsof ik iets had gezegd in de trant van: “We moeten nog even de verhuisdozen regelen voor de verhuizing.”
“Ja, inderdaad”, zei hij, “dat is wat je doet: jij geeft mensen liefde en licht.”
Hij vond het niets raars, geen ‘zweef-teef-gewauwel’, maar een super concreet business proposal. Dat was zijn boodschap.

Natuurlijk waren niet meteen daarna al mijn twijfel en angst verdwenen of zat ik onmiddellijk in een flow. Mijn groeiproces volgt gewoon haar eigen tempo: alles precies ‘op tijd’. Maar er is op dat moment iets veranderd: het geven van liefde en licht aan mensen is een concrete realiteit geworden. Liefde en licht zijn geen rare dingen, niets om bang voor te zijn of af te doen als ‘soft’. Zowel liefde als licht zijn grote krachten, fijn om te ontvangen én om te geven.

Wat het soms lastig maakt, is om het in alle puurheid te doen. Gemaakt lief zijn terwijl ik eigenlijk boos ben op iets of iemand, of alleen maar zéggen dat ik iemand wat licht stuur zonder het daadwerkelijk te doen, kan heel averechts werken. Immers, de ontvanger ervaart alles wat ik geef: mijn angsten, mijn wensen, mijn twijfels, kortom mijn werkelijke intentie van dat moment. Liefde en licht zijn energieën en geen objecten of diensten die zich voor mijn karretje laten spannen.

Hierbij helpt het om een vorm te hebben, zoals mijn huidige werkvorm: Een verhelderend gesprek. Een 1-op-1 gesprek is voor veel mensen inmiddels herkenbaar, geaccepteerd en veilig genoeg. Bovendien, als het plaatsvindt in een fijne omgeving, dan is daarmee een kader gecreëerd. Een kader waarbinnen de mooie energie die liefde is, en de lichte energie van het licht, kunnen doen wat ze te doen hebben: helen; op die punten mensen raken, waar ze vastlopen, spanning ervaren, er niet uitkomen, verdrietig zijn of gestressd.

Ja, wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht. En laat dat in een gesprek nou prima kunnen… een verhelderend gesprek, een helend gesprek dus.

 

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Geplaatst door Nynke op 11-04-2011 | Reageren uitgeschakeld

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

Sociale Media en de zoektocht naar jezelf

Geplaatst door Nynke op 22-02-2011 | Reageren uitgeschakeld

De laatste tijd bekruipt me steeds meer het idee dat het totaal aan sociale media-tools, -sites etc. zoiets teweegbrengt als wat Second Life beoogde: het ontstaan van een virtuele wereld, naast een fysieke wereld.

Dat vind ik fantastisch want steeds meer kunnen we beperkingen die we als fysieke mensen hebben, omzeilen, vertragen of opheffen. Een eenvoudig voorbeeld is dat het openen van een online winkel met bijbehorende promotie en verkoopkanalen een stuk laagdrempeliger kan zijn wat betreft het regelen en de kosten, dan wanneer je een fysieke winkel opent. Maar ook chronisch zieke mensen, die minder of niet mobiel zijn bijvoorbeeld, kunnen erg geholpen zijn met het leggen van verbindingen, het publiceren van foto’s, muziek en tekst en regelen van zaken zonder zich fysiek te hoeven verplaatsen. We kunnen onze geest, die zo goed in staat is de prachtigste dingen te bedenken en te maken, alle ruimte geven.

En is het omgekeerde nou ook waar? Ligt er een beperking in ons hele virtuele bestaan die we als fysieke mens niet hebben? Kortom: zouden we eigenlijk zonder lichaam kunnen en onze hele ziel en zaligheid virtueel be-leven? Of blijven we altijd gekluisterd aan het mens zijn van vlees en bloed en daarmee ook aan ontmoetingen, uitwisseling en creatie met andere mensen. Op een fysieke aardbol met bebouwing en natuur?

Ik lees op fora van online-groepen vaak (en dat schrijf ik daar zelf ook) dat het prettig is elkaar ook life te ontmoeten om verder te komen met wat de online-groep zich als doel heeft gesteld. Ik ben wel iemand van de life uitwisseling. Maar wat is daarbij dan de meerwaarde, vraag ik mezelf nu af? Wil ik checken of iemand online wel zo is als hij of zij doet voorkomen? Eigenlijk geloof ik dat niet. Mijn ervaring is dat mensen behoorlijk ‘eerlijk’ zijn op het web. Al hoor ik hier ook andere verhalen over, bijvoorbeeld op dating sites of facebook. Ik heb die ervaring niet.

Wat ik zelf fijn vind aan life ontmoetingen is de vertraging. Dus precies wat juist een van de voordelen is van uitwisseling via internet. Vertragen vind ik kennelijk toch heel fijn en belangrijk: juist wel een beperking hebben in tijd en ruimte. Voor een life afspraak moet je tijd vrijmaken, naar een plek komen (met soms alle trein- en file-ongemakken van dien), etc.

Vertragen en beperkt zijn, nodigt me uit te focussen: hoe laat moet ik ergens zijn, welke plek is goed, wil ik die persoon echt ontmoeten? En als ik daarover nadenk, geeft dat me informatie over wie ik ben. Bovendien merk ik in het life contact maken dat ik word uitgedaagd, meer dan in virtuele contacten, mezelf te laten zien. Mijn angsten tegenkomen over wat mensen wel en niet van me vinden, is groter in life contact. Bovendien worden veel meer van mijn zintuigen geprikkeld: mijn ogen en oren, geur- en tastzin en mijn spraak gebruik ik allemaal bij life ontmoetingen. Ook daarvan leer ik. Tenminste als ik opensta voor wat mijn lijf me teruggeeft aan signalen wanneer ik naar iemand kijk, iemand de hand schud, sta te praten of bijvoorbeeld een parfum opsnuif.

Ja, ik vind life contacten fijn en houd ze graag levend. Het voegt voor mij iets toe. Maar, tegelijk, als ik heel futuristisch ga denken, kan ik me voorstellen dat de alsmaar sneller ontwikkelende techniek, ons langzaam maar zeker leert hoe we kunnen zijn wanneer we razendsnel schakelen met elkaar zonder nog fysieke interactie te hebben. Dan zou internet bijvoorbeeld de opmaat kunnen zijn naar pure telepathische communicatie: realtime uitwisseling, zonder druk op de knop.

 

 

 

 

 

Margriet Guiver Freeman over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 21-05-2007 | Reageren uitgeschakeld

Interview met Margriet Guiver-Freeman, erkend expert in het brede gebied van HRM. Ze is oprichter van het bureau Guiver-Freeman, dat ondernemers, directies en management van grote en kleine ondernemingen, stichtingen en verenigingen adviseert en coacht, zowel in Nederland als daarbuiten. Verder werkt ze  als mentor van (startende) personeelsfunctionarissen en van studenten. Margriet heeft een aantal boeken en artikelen geschreven.

“Ik denk dat de meeste mensen authenticiteit mooi vinden voor een ander. Volgens mij werkt het voor werkgevers net als voor ouders: angst voor het onbekende. Angst voor dingen die mogelijk mis zouden kunnen gaan. Ik denk dat de basis ligt in het feit dat mensen bang zijn de grip te verliezen. En door die angst ben je de grip eigenlijk al een beetje kwijt en gaan dingen vaak juist mis. Als je vreselijk de baas speelt, lopen mensen weg.” Download margriet_guiverfreeman.pdf