Sociale Media en de zoektocht naar jezelf – 2

Geplaatst door Nynke op 27-02-2011 | 2 reacties

Vandaag Youtube-te ik een beetje rondom Sociale Media, waar ik me nog steeds een soort ‘buitenlander’ voel die haar best doet om in te burgeren, en ik kwam op een filmpje van Rob van den Borne. Hij legt er uit hoe Twitter werkt.

Rob vergelijkt Twitter met een BBQ waar het gezellig is en waar je allerlei mensen ontmoet. Er geldt op zo’n BBQ of tuinfeest een sociale omgangscode, ook al hangt die niet op een bord bij de ingang. Zo is het belangrijk, ja, eigenlijk een must, om iedereen die jou een hand geeft om zich aan je voor te stellen, ook de hand te schudden.

Deze omgangs’regel’ ken ik en snap ik. Al weet ik inmiddels dat het zeer cultuurgebonden is en er dus groepen mensen zijn in Nederland, die hier proberen in te burgeren, voor wie deze gewoonte erg wennen en soms zelfs ongewenst is. Dus zo betrekkelijk zijn omgangsregels. Maar goed, waar het een BBQ betreft, heb ik nog wel het idee hier ingeburgerd te zijn.

Dan terug naar Twitter. Rob geeft aan dat het schudden van een uitgestoken hand op een BBQ of tuinfeest, te vergelijken is met het terug volgen van iemand die jou volgt op Twitter. En dan raak ik Rob kwijt en begin ik me minder op mijn gemak te voelen. Als ik de vergelijking met het handenschudden in de fysieke wereld even doortrek dan zou dat betekenen dat ik met iedereen op zo’n tuinfeest die ik de hand schud, ook een light versie van vriendschap moet ontwikkelen. Of op z’n minst een kennissenrelatie.

Mijn ervaring op dergelijke feestjes, is dat ik links en rechts mensen ontmoet, handen schud, en met een aantal mensen een zogenaamde ‘klik’ heb en met een aantal niet. Met de ‘klikkers’ ontstaat vaak een vervolg-uitwisseling per mail/sms en inmiddels ook via Linkedin, Facebook of jawel, Twitter. En met een aantal van de ‘klikkers’, spreek ik nog eens af en kan zelfs een vriendschap groeien of een zakelijke relatie ontstaan. Dat kan allemaal. Maar dan hebben we wel die klik. Dus zo stel ik me het volgen op Twitter eigenlijk ook voor: al heb ik iemand nog nooit ontmoet, ik wil wel een klik ervaren wanneer ik een organisatie of individu besluit te volgen. Of is dit heel erg raar gedacht? Is het online voldoende om me te houden aan de fatsoensnormen en -waarden zoals ik die in mijn off-line leven heb geleerd? Eigenlijk wel een grappige constatering dat ik nu aan het checken ben bij mijn omgeving (mijn lezers in dit geval) wat ik wel en niet moet of mag doen.

Dus dan komt bij mij meteen de volgende vraag op: hoezeer mag ik mezelf zijn in de virtuele wereld? Oftewel: in welke mate kan ik online zijn wie ik off-line ook ben? Of beland ik op het web inderdaad in een andere cultuur waar ik moet inburgeren en me aanpassen? En als dat zo is, in hoeverre gaan authentiek zijn en je aanpassen of inburgeren dan eigenlijk hand in hand?

Dit weblog heeft als titel: ‘Authenticiteit werkt!’ maar werkt het eigenlijk wel buiten je eigen vertrouwde cultuur of thuisland? Of zelfs buiten de beperkte groep mensen waar je enigszins thuis en bekend bent? Gaat authentiek zijn altijd dwars door of over grenzen heen of is het meer iemands charismatische, aansprekende persoonlijkheid die grenzen weet te openen en lukt dat niet zomaar met je-authentieke-zelf-zijn?

Jezelf en de ander, samen jezelf zijn, inclusiviteit, alone of all one…. Ik blijf antwoorden vinden. En vragen stellen.

 

 

Sociale Media en de zoektocht naar jezelf

Geplaatst door Nynke op 22-02-2011 | Geen reacties

De laatste tijd bekruipt me steeds meer het idee dat het totaal aan sociale media-tools, -sites etc. zoiets teweegbrengt als wat Second Life beoogde: het ontstaan van een virtuele wereld, naast een fysieke wereld.

Dat vind ik fantastisch want steeds meer kunnen we beperkingen die we als fysieke mensen hebben, omzeilen, vertragen of opheffen. Een eenvoudig voorbeeld is dat het openen van een online winkel met bijbehorende promotie en verkoopkanalen een stuk laagdrempeliger kan zijn wat betreft het regelen en de kosten, dan wanneer je een fysieke winkel opent. Maar ook chronisch zieke mensen, die minder of niet mobiel zijn bijvoorbeeld, kunnen erg geholpen zijn met het leggen van verbindingen, het publiceren van foto’s, muziek en tekst en regelen van zaken zonder zich fysiek te hoeven verplaatsen. We kunnen onze geest, die zo goed in staat is de prachtigste dingen te bedenken en te maken, alle ruimte geven.

En is het omgekeerde nou ook waar? Ligt er een beperking in ons hele virtuele bestaan die we als fysieke mens niet hebben? Kortom: zouden we eigenlijk zonder lichaam kunnen en onze hele ziel en zaligheid virtueel be-leven? Of blijven we altijd gekluisterd aan het mens zijn van vlees en bloed en daarmee ook aan ontmoetingen, uitwisseling en creatie met andere mensen. Op een fysieke aardbol met bebouwing en natuur?

Ik lees op fora van online-groepen vaak (en dat schrijf ik daar zelf ook) dat het prettig is elkaar ook life te ontmoeten om verder te komen met wat de online-groep zich als doel heeft gesteld. Ik ben wel iemand van de life uitwisseling. Maar wat is daarbij dan de meerwaarde, vraag ik mezelf nu af? Wil ik checken of iemand online wel zo is als hij of zij doet voorkomen? Eigenlijk geloof ik dat niet. Mijn ervaring is dat mensen behoorlijk ‘eerlijk’ zijn op het web. Al hoor ik hier ook andere verhalen over, bijvoorbeeld op dating sites of facebook. Ik heb die ervaring niet.

Wat ik zelf fijn vind aan life ontmoetingen is de vertraging. Dus precies wat juist een van de voordelen is van uitwisseling via internet. Vertragen vind ik kennelijk toch heel fijn en belangrijk: juist wel een beperking hebben in tijd en ruimte. Voor een life afspraak moet je tijd vrijmaken, naar een plek komen (met soms alle trein- en file-ongemakken van dien), etc.

Vertragen en beperkt zijn, nodigt me uit te focussen: hoe laat moet ik ergens zijn, welke plek is goed, wil ik die persoon echt ontmoeten? En als ik daarover nadenk, geeft dat me informatie over wie ik ben. Bovendien merk ik in het life contact maken dat ik word uitgedaagd, meer dan in virtuele contacten, mezelf te laten zien. Mijn angsten tegenkomen over wat mensen wel en niet van me vinden, is groter in life contact. Bovendien worden veel meer van mijn zintuigen geprikkeld: mijn ogen en oren, geur- en tastzin en mijn spraak gebruik ik allemaal bij life ontmoetingen. Ook daarvan leer ik. Tenminste als ik opensta voor wat mijn lijf me teruggeeft aan signalen wanneer ik naar iemand kijk, iemand de hand schud, sta te praten of bijvoorbeeld een parfum opsnuif.

Ja, ik vind life contacten fijn en houd ze graag levend. Het voegt voor mij iets toe. Maar, tegelijk, als ik heel futuristisch ga denken, kan ik me voorstellen dat de alsmaar sneller ontwikkelende techniek, ons langzaam maar zeker leert hoe we kunnen zijn wanneer we razendsnel schakelen met elkaar zonder nog fysieke interactie te hebben. Dan zou internet bijvoorbeeld de opmaat kunnen zijn naar pure telepathische communicatie: realtime uitwisseling, zonder druk op de knop.

 

 

 

 

 

Landen, heeft ieder mens daar een klus aan?

Geplaatst door Nynke op 15-02-2011 | Geen reacties

Zondag was ik op een verjaarsfeest in Kaap Kot. Een erg leuke plek aan het water, vlakbij het Amstel station. Je kunt er eten, lekker in de zon zitten buiten (niet nu) en dus ook een feest geven. Ik kwam alleen en werd (dus) al snel aan mensen voorgesteld. Zo ontmoette ik Farida Farhadpour, een interessante dame die haar sporen heeft verdiend in het werken met groepen en individuen aan creatie, co-creatie en cohesie.

Waar ik enthousiast over werd was het feit dat ze bezig is met het schrijven van een boek over inclusie en exclusie. Hoe kun je inclusiviteit binnen onze samenleving bijvoorbeeld, maar eigenlijk wereldwijd, vormgeven? Daar heeft ze veel onderzoek naar gedaan. Gezien haar Iraanse afkomst en succesvolle inburgering in Nederland na haar vlucht uit Iran, is ze ook echt een ervaringsdeskundige. Een lemniscaat staat voor haar symbool voor o.a. die inclusiviteit.

In haar woorden:
“De lemniscaat: omvattend en overstijgend: De lemniscaat omvat en overstijgt de overeenkomsten en verschillen. Zo ontstaat er een ‘ruimere geest’. Een geest die ziet wat waarde toevoegt en (co-)creëert. In samenspel met anderen en ten behoeve van het groter geheel…”

Behalve het onderwerp, raakt het schrijverschap mij. Ik ben ‘officieel’ geen schrijver, heb er ook nooit voor geleerd. Maar het idee met schrijven een deel van mijn brood te verdienen, daar loop ik wel warm voor. En dan natuurlijk met het voordeel van plaatsongebondenheid en vrijheid in het kiezen van onderwerpen die me na aan het hart liggen.

En dan kom ik weer terug bij waar ik nu mijn brood mee verdien: het coachen van mensen die stress ervaren in hun werk, zodat ze weer ontspannen. Heerlijk werk. Als ik daarover nou kon schrijven? Maar ik zie niet hoe en wat.
Ik praatte erover met Farida. Ze luisterde aandachtig naar mijn (levens)verhaal en reageerde met: “Wat bij mij blijft hangen is dat jij expert ben in het landen.” En iets dat zo dichtbij je ligt, is volgens haar juist hetgeen beschreven wil worden. Hoe helder kan de boodschap zijn?

Dus, landen, een boek… En dan komen meteen de stemmetjes: ja maar,… wie zit daar nou op te wachten? Wat heb ik daarmee toe te voegen, er zijn al zoveel boeken… En ook: wat is landen dan, waar gaat het eigenlijk over?

Ik vroeg Farida wat het voor haar betekende. Ze sloot even haar ogen en was stil. Dat is niet zo gebruikelijk op een feest met muziek en drukte overal. Maar ze deed het gewoon. Na even gaf ze aan dat ons gesprek, waarin ze werd uitgenodigd over haar boek, over haar creatie te vertellen, haar hielp om het (weer) te laten landen. Bovendien was het even haar ogen te kunnen sluiten om te ervaren wat ze werkelijk wilde zeggen, belangrijk om te landen op dat moment, in ons gesprek, in die ruimte. Ze ervoer er helemaal te mogen zijn om te kunnen zeggen wat ze werkelijk wilde zeggen.

Ok, dat sluit eigenlijk wel weer aan bij mijn gekoesterde onderwerp Authenticiteit. Ik weet inmiddels dat veel mensen daar veel van vinden en veel over kunnen vertellen. Dat zou dan met de ervaring van landen, met je hele hebben en houden er mogen zijn en je mogen laten zien, ook wel eens zo kunnen zijn.

Wie herkent landen? Wie ervaart het als een klus? Daar ben ik wel benieuwd naar.

Authenticiteit en duurzaamheid?

Geplaatst door Nynke op 28-09-2010 | Eén reactie

Sinds kort volg ik berichten op sites en fora over duurzaam HR-beleid. Duurzaamheid waar het gaat om energiebesparing, cradle to cradle etc., heeft mijn interesse alleen kon ik het tot nu toe niet inpassen in waar ik vanuit mijn passie mee bezig ben. En dus bleef het een soort ‘todo-ding’ op mijn lijst, met name wat betreft mijn eigen ‘footprint’ in de wereld. Maar nu beginnen duurzaamheid en ik naar elkaar toe te groeien.

Mijn passie gaat over: authenticiteit bij mensen (en mezelf), drijfveren van mensen (en die van mij) en hoe verhouden mensen (waaronder ik) zich tot elkaar en tot zichzelf. Dat wil ik begrijpen en aanraken, met name door met mensen in gesprek te zijn, naar ze te luisteren, ze te observeren. Gelukkig is dit ook mijn werk: ik leer mensen die stress ervaren in hun werk bijvoorbeeld, om vanuit rust, ontspanning en duidelijkheid bezig te zijn iedere dag, door zoveel mogelijk ‘thuis’ te zijn of authentiek. Thuis zijn is fijn en het maakt helder wat iemand werkelijk wil, wat hem drijft. Dat biedt grote kans op het ervaren van geluk, is mijn stellingname.

Duurzaam, betekent volgens Van Dale: 1. lang durend 2. weinig aan slijtage of bederf onderhevig. Duurzaam HR-beleid zou dan moeten gaan over lang durende inzetbaarheid van mensen in een organisatie. 

Of eigenlijk een lang durende inzet van mensen. En volgens mij raakt Duurzaam HR-beleid daar aan authenticiteit. De inzetbaarheid van mensen roept bij mij nog steeds het beeld op van ‘puppets on a string’: de organisatie die van bovenaf bepaalt waar en hoe mensen in te zetten. Een organisatie kan er zijn best voor doen die inzetbaarheid te verlengen door mensen zaken aan te bieden als scholing, training, coaching, ontwikkelingsgesprekken etc. Maar de inzet van mensen die leg je niet op van bovenaf. Inzet is iets intrinsieks volgens mij. Dat komt uit je ‘thuis’. “Waar wil ik mijn energie instoppen of in-zetten?” Dat gaat over willen en niet zozeer over moeten. Dat gaat over wie je in wezen bent. Daarover in gesprek zijn en daarover het onderzoek aangaan is volgens mij de basis van duurzaam HR-beleid. 

De inzet van mensen, vanuit wie ze in wezen zijn, laten zien in een organisatie is een kunst. Want het vraagt moed dit voor te leven als manager of directie en het vraagt moed de ander te verleiden de huisdeur open te zetten en naar binnen te laten kijken. Een kunst, geen kunstje, geen gekunstel. 

Koos Oldhoff heeft hier een mooi artikel over geschreven. Download Koos Oldhoff – Duurzaam HRM 

Mijn verhaal over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 08-06-2009 | Geen reacties

Donderdag 4 juni jl. vertelde ik op uitnodiging van Ikki over authenticiteit. Wat ik ermee heb, hoe ik ermee in aanraking ben gekomen en wat ik ermee wil. Voor een impressie klik door. Het was wel een spannende ervaring voor me. Ten eerste sta ik niet zo vaak voor groepen en ten tweede is het onderwerp spannend vind ik. Het is redelijk ongrijpbaar en er zijn veel verschillende meningen over. Aan de hand van de vragen en opmerkingen naar aanleiding van wat ik zei, merkte ik dit weer, net als in de interviews. We gebruiken het woord authenticiteit en dat klinkt ons niet vreemd in de oren maar als we met elkaar onderzoeken wat we bedoelen, blijkt dit erg uiteen te lopen en ook heftige reacties op te kunnen roepen.

Het intrigeert me enorm: waarom willen mensen niets liever dan zichzelf zijn en ontspannen en roept ‘jezelf zijn’ tegelijkertijd zoveel spanning op?

Ikki heeft een interview met mij op de site geplaatst en mocht het daarop niet meer vindbaar zijn, dan vind je het Download Interview Nynke Rinzema Ikki.

Ikki Borrel over authenticiteit op 4 juni in Utrecht

Geplaatst door Nynke op 15-05-2009 | Eén reactie

Kort geleden kreeg ik een mail van Tessa Dirks van Ikki, een on- en offline platform dat o.a. mensen faciliteert bij hun carriere en ontwikkeling, om spreker te zijn op hun borrel die dit keer gaat over authenticiteit. Mijn eerste reactie was: “Wat opvallend dat er zoveel belangstelling is voor (het woord) authenticiteit op dit moment. Hoe kan dat toch?” In de tweede plaats dacht ik: “Wat heb ik eigenlijk over het onderwerp te melden?” Ik ben er een weblog over gestart dus ik heb er zeker wat mee.

Het leek me meteen leuk om op de uitnodiging in te gaan. Goede aanleiding om weer eens helemaal in mijn weblog te duiken en de interviews die ik heb gehouden over authenticiteit. Bleek dat ik zeker wel wat kan en wil vertellen hierover. Als je mee wilt praten, kom ook (en meld je aan via de Ikki link):

The Art Of…

Geplaatst door Nynke op 15-01-2009 | Geen reacties

Een aantal jaren geleden startte Jet Creemers, ooit zakenvrouw van het jaar, met The art of meeting. Eind negentiger jaren ontstond het initiatief The art of hosting, wat in trainingsvorm beoogt: “The Art of Hosting training is an experience for deepening competency
and confidence in hosting group processes – circle, world café and open
space and other forms.”

Gaat authenticiteit dan over: The art of contact?

Ik denk dat authenticiteit wel veel te maken heeft met het soort contact dat je maakt, met jezelf of met de ander. Het is ook best een ‘art’, een kunst dus, om op zodanige wijze contact te maken met iemand, dat die ander zich uitgenodigd voelt zich (ook) open te stellen en bijvoorbeeld emoties te laten zien maar ook twijfels en gedachten te delen.

Op die manier contact maken noem ik zielscontact. Vaak merk ik dat wanneer ik een ontmoeting zo open inga, ik die openheid ook terugkrijg. In die zin sta ik nog steeds wel heel erg achter de naam van dit weblog: authenticiteit werkt!

Wat is er nou vaak zo spannend of eng aan dat zielscontact? Waarom is dat niet heel erg vanzelfsprekend? Dat blijft mijn grote nieuwsgierigheid.

Ton Plekkenpol over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 07-03-2008 | Eén reactie

Ton Plekkenpol is oprichter van de Quasar-Group. Via de links wordt meteen duidelijk wie Ton is en hoe hij in de wereld staat. Ik heb hem leren kennen op een ontbijtbijeekomst en kwam zijn naam daarna steeds vaker tegen. Dat was voor mij de ‘hint’ om ook hem te vragen mee te werken aan een interview rondom authenticiteit. Los van wat anderen van Ton zeggen of vinden, heb ik hem ervaren als een man met een meer dan gemiddelde helderheid in waarneming waar hij, met een bijna vulkanische energie, uiting aan geeft. Beide versterken elkaar en anderen. Ze kunnen elkaar ook in de weg zitten heb ik gemerkt en dat benoemen, gaf ons gesprek een bijzondere dimensie: een hele mooie openheid, eerlijkheid en kwetsbaarheid. Ton, dank je wel. Download ton_plekkenpol.doc

Wil Houtzager over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 25-11-2007 | Geen reacties

Van voormalig directeur van de Human Capital Group, in welke functie ik hem ook heb leren kennen, is Wil Houtzager nu zelfstandig. Hij is een van de top HR- en veranderadviseurs van Nederland en adviseert en begeleid al jaren directies en managers bij alle mogelijke inhoudelijke en organisatievraagstukken. Via het e-netwerk Xing, werd ik benaderd door een van zijn partners bij de HCG, gewoon als een soort welkom in het netwerk. Met hem heb ik vervolgens een gesprek gevoerd en op grond daarvan, verwees hij me door naar Wil. Waarom? Het is me duidelijk geworden in de gesprekken met hem, en ook in dit interview dat Wil op een bijzondere manier de pragmatiek en gevestigde manier van kijken van HRM combineert met zijn eigen kijk op het leven, op mensen in het bijzonderen en op spiritualiteit. Nou is spiritualiteit heel divers uit te leggen. Ik duid hiermee op een open geest en onderzoekende houding. Wie is de mens, wat wil hij, waar kan ik bijdragen, wat kan ik van hem leren… Zo’n houding. Het klikte wel tussen ons en daar is o.a. het volgende interview uitgekomen. Download wil_houtzager.doc

Marianne de Jager over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 11-11-2007 | Geen reacties

Het volgende gesprek heb ik gehouden met Marianne de Jager
, die ik ken van een bijeenkomst van het Center for Human Emergence vorig jaar. Wie is ze?
Marianne de Jager begint haar loopbaan in 1964 bij het United Nations Development Program (UNDP) in New York als ondersteuning van de UNDP staf. Vanaf 1969 bekleedt ze diverse functies als secretaresse voor Directies en Raden van Bestuur van diverse Nederlandse ondernemingen.
Tot 1983 is zij Sales Programs Manager bij IBM verantwoordelijk voor het beleid voor IBM’s verkoopondersteunende functies. Daarna is zij als Cliënt Executive verantwoordelijk voor het onderhouden van effectieve business relaties en de daarbij behorende omzet voor IBM’s geïntegreerde accounts. Vervolgens wordt zij lid van IBM’s e-business Thought Leadership Team en verantwoordelijk voor de coördinatie en levering van executive briefings voor IBM’s relaties. Haar huidige werk is adviserend en faciliterend en richt zich op de duurzame veranderingsprocessen in organisaties vanuit innerlijke (individueel en collectief) en uiterlijke dimensies (gedrag en structuren) . Marianne is lid van de Raad van Advies van de Stichting Vrouwelijke Entrepreneurs. Tevens is zij een actief lid in het Bestuur van het Center for Human Emergence.
Ik beschouw Marianne als een van die authentieke mensen. Een van die heel eigen gedreven zielen die met grote kracht en impact dingen doet, zonder dat daar controle of regulering van anderen bij te pas komt. Tenminste zo ken ik haar. Bijzonder vind ik dat. Vooral haar slot vind ik mooi: hoe ze als Trojan Horse van binnenuit verschil kan maken in de organisatie waar ze werkt. Download marianne_de_jager.doc