Als leren werkt…
Geplaatst door Nynke op 08-01-2012 | Geen reacties
We zijn een nieuw initiatief begonnen: ‘Als leren werkt…’
Dit ontstond. Gewoon. Al is het eigenlijk heel bijzonder dat we op die manier creëren. Net of we dit te doen hebben, Kees, mijn man en ik. We kwamen tot het besluit samen een lijn uit te zetten waarin samenkomt wat we allebei apart én in gezamenlijkheid te bieden hebben. En natuurlijk komt dan primair tot uitdrukking wie wij zelf als individu en als ‘samen’ zijn. Dat is weer een nieuwe dimensie aan onze weg(en) van groeien, ontwikkelen en leren. Lees meer…
Gescheiden of verbonden – wat maakt een mens gelukkig?
Geplaatst door Nynke op 07-12-2011 | Reageren uitgeschakeld
Via Jasper van Impelen, die met zijn project ‘Story of Cool’ onder andere korte filmpjes maakt over mensen die hier een bijdrage aan leveren, kwam ik op het door hem gemaakte filmpje over Olga Plokhooij. Het is alweer twee jaar geleden opgenomen maar volgens mij nog net zo actueel. Ik ken Olga heel zijdelings, van een ontmoeting ooit in het Naamlooz netwerk. Ik besloot te kijken.
Al in de eerste paar zinnen werd ik geraakt door het volgende:
“Ik vind het heel leuk om te kijken naar waarom mensen, die eigenlijk allemaal wel nieuwsgierig naar elkaar zijn, toch ook heel bang voor elkaar kunnen zijn.” Lees meer…
Technostress… Wat?
Geplaatst door Nynke op 20-04-2011 | Reageren uitgeschakeld
Bijna drie weken geleden – ik hoor duidelijk niet bij die snelle, multitaskende vrouwen – las ik een artikel, ‘Nooit meer rust’ van Stephanie Bakker, in de FD weekendbijlage (2 april ’11). De strekking, en dan neem ik een citaat uit het artikel over van filosofe Joke Hermsen: “We hebben de afgelopen honderd jaar allerlei tijdbesparende machines ontwikkeld, maar we hebben minder tijd dan ooit.” Ze schreef er een boek over: “Stil de tijd, pleidooi voor een langzame toekomst.”
Andere gevolgen van dit beeldschermtijdperk die worden genoemd in het artikel van Bakker, zijn o.a. een massale ‘beeldscherm-burnout’ (Hermsen), ons vermogen tot diep nadenken wordt aangetast waardoor onze productiviteit daalt en echte creativiteit verdwijnt, onze kennis wordt minder door veelvuldig gebruik van Google (Nicolas Carr) en een massaal ontstane behoefte aan ongedeelde aandacht (onderzoek VS), zeker bij kinderen (Turkle).
Het artikel spreekt over de noodzaak van een nieuwe balans waarvoor zaken worden aangedragen als een powernap, yoga, mediteren, wandelen, een (bij voorkeur moeilijk, fysiek) boek lezen, een goed gesprek voeren en… apparaten uitzetten natuurlijk, slechts een paar uur per dag. Dit nieuwe gedrag integreren zo stelt Carr, kunnen bovenstaande nadelige gevolgen weer ongedaan maken.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was met het artikel omdat ik me erg gesteund voelde. Ik heb namelijk nogal moeite om ‘mee te komen’. Hiermee bedoel ik dat ik tijd nodig heb voor alles wat ik lees, hoor en zie en dus een beetje vastloop in de overload aan informatie du moment dat ik achter mijn laptop kruip. En dan heb ik nog niet eens een smartphone! Bovendien dreig ik mezelf telkens te verliezen omdat ik de tijd en rust niet neem om bijvoorbeeld na te gaan wat ik ervaar, wat mijn mening is en welke koers ik wil volgen.
En ja, dat een goed gesprek voeren een van de zaken is die wordt genoemd als remedie voor deze nieuwe epidemie, doet me natuurlijk bijzonder goed. Dat is immers mijn lust en mijn leven en, niet helemaal toevallig, ook mijn werk.
Maar hoe realistisch is het scenario dat hier wordt geschetst? Kloppen de stellingen van Carr bijvoorbeeld? Bovendien: de technologie schrijdt alleen maar voort, ontwikkelt zich alsmaar sneller. In hoeverre zijn mensen in staat daar tegenwicht aan te bieden door dit te consuminderen en andere activiteiten te ontplooien? Is het menselijk brein misschien in staat een evolutionaire sprong te maken en in de pas te blijven lopen met de techniek? Futurologen stellen bijvoorbeeld dat diezelfde techniek de mens over gaat nemen. Is dat iets om naar uit te kijken of te vrezen?
Terug naar nu. Het lijkt dat aan authenticiteit steeds meer waarde wordt gehecht. Het heerlijke van de huidige technische ontwikkelingen is dat de wereld klein en transparant is geworden. Daar vaart authenticiteit wel bij: machtsmisbruik, corruptie of onechtheid, ze zijn makkelijker door te prikken. Een andere kant van dit beeldschermtijdperk is… het beeldscherm. Staat dat een goed gesprek in de weg? En zijn goede gesprekken überhaupt nodig om authentiek te functioneren? Kunnen we de aandacht geven en krijgen die we nodig hebben via een beeldscherm of zal de behoefte aan aandacht ook worden vervangen door techniek? Veel coaches en counsellors zweren inmiddels bij online werken en as 12 mei is alweer het 2e E-coaching symposium, georganiseerd door de universiteit van Tilburg.
Mijn idee? Ik denk dat de mens, via een nieuwe balans in off- en online, zoals hierboven geschetst, doorontwikkelt naar een veel effectievere manier van omgaan met techniek en de snelle ontwikkelingen daarin. Het huidige tempo proberen bij te benen, werkt denk ik uitputtend. Via meer offline-activiteiten een groter menselijk potentieel ontdekken, lijkt me zinvoller. Iets wat lijkt op: naar het oog van de cycloon…
Landen, heeft ieder mens daar een klus aan?
Geplaatst door Nynke op 15-02-2011 | Reageren uitgeschakeld
Zondag was ik op een verjaarsfeest in Kaap Kot. Een erg leuke plek aan het water, vlakbij het Amstel station. Je kunt er eten, lekker in de zon zitten buiten (niet nu) en dus ook een feest geven. Ik kwam alleen en werd (dus) al snel aan mensen voorgesteld. Zo ontmoette ik Farida Farhadpour, een interessante dame die haar sporen heeft verdiend in het werken met groepen en individuen aan creatie, co-creatie en cohesie.
Waar ik enthousiast over werd was het feit dat ze bezig is met het schrijven van een boek over inclusie en exclusie. Hoe kun je inclusiviteit binnen onze samenleving bijvoorbeeld, maar eigenlijk wereldwijd, vormgeven? Daar heeft ze veel onderzoek naar gedaan. Gezien haar Iraanse afkomst en succesvolle inburgering in Nederland na haar vlucht uit Iran, is ze ook echt een ervaringsdeskundige. Een lemniscaat staat voor haar symbool voor o.a. die inclusiviteit.
In haar woorden:
“De lemniscaat: omvattend en overstijgend: De lemniscaat omvat en overstijgt de overeenkomsten en verschillen. Zo ontstaat er een ‘ruimere geest’. Een geest die ziet wat waarde toevoegt en (co-)creëert. In samenspel met anderen en ten behoeve van het groter geheel…”
Behalve het onderwerp, raakt het schrijverschap mij. Ik ben ‘officieel’ geen schrijver, heb er ook nooit voor geleerd. Maar het idee met schrijven een deel van mijn brood te verdienen, daar loop ik wel warm voor. En dan natuurlijk met het voordeel van plaatsongebondenheid en vrijheid in het kiezen van onderwerpen die me na aan het hart liggen.
En dan kom ik weer terug bij waar ik nu mijn brood mee verdien: het coachen van mensen die stress ervaren in hun werk, zodat ze weer ontspannen. Heerlijk werk. Als ik daarover nou kon schrijven? Maar ik zie niet hoe en wat.
Ik praatte erover met Farida. Ze luisterde aandachtig naar mijn (levens)verhaal en reageerde met: “Wat bij mij blijft hangen is dat jij expert ben in het landen.” En iets dat zo dichtbij je ligt, is volgens haar juist hetgeen beschreven wil worden. Hoe helder kan de boodschap zijn?
Dus, landen, een boek… En dan komen meteen de stemmetjes: ja maar,… wie zit daar nou op te wachten? Wat heb ik daarmee toe te voegen, er zijn al zoveel boeken… En ook: wat is landen dan, waar gaat het eigenlijk over?
Ik vroeg Farida wat het voor haar betekende. Ze sloot even haar ogen en was stil. Dat is niet zo gebruikelijk op een feest met muziek en drukte overal. Maar ze deed het gewoon. Na even gaf ze aan dat ons gesprek, waarin ze werd uitgenodigd over haar boek, over haar creatie te vertellen, haar hielp om het (weer) te laten landen. Bovendien was het even haar ogen te kunnen sluiten om te ervaren wat ze werkelijk wilde zeggen, belangrijk om te landen op dat moment, in ons gesprek, in die ruimte. Ze ervoer er helemaal te mogen zijn om te kunnen zeggen wat ze werkelijk wilde zeggen.
Ok, dat sluit eigenlijk wel weer aan bij mijn gekoesterde onderwerp Authenticiteit. Ik weet inmiddels dat veel mensen daar veel van vinden en veel over kunnen vertellen. Dat zou dan met de ervaring van landen, met je hele hebben en houden er mogen zijn en je mogen laten zien, ook wel eens zo kunnen zijn.
Wie herkent landen? Wie ervaart het als een klus? Daar ben ik wel benieuwd naar.
Hoe verhoudt marketing zich tot authentiek zijn?
Geplaatst door Nynke op 04-02-2011 | Reageren uitgeschakeld
Of moet de titel zijn: ‘hoe verhoudt authentiek zijn zich tot marketing?’ Hoe blijf je heel zuiver, heel eigen in je intenties, je uitingen, je aanbod wanneer het gaat om het vermarkten van je product of dienst? De noodzaak van vermarkten neem ik hier even als een gegeven: ik stel dat iedereen op een of andere wijze de markt op moet (of ‘in’ moet, in het geval van de super-markt) om te kunnen overleven.
Wiki: “Marketing of vermarkten is het proces van het creëren en leveren van waarde.” (http://nl.wikipedia.org/wiki/Marketing) Traditioneel werd marketing gezien als het geheel van alle activiteiten die erop gericht zijn de ruil van producten of diensten te bevorderen. …”
Als ik dit lees, bekruipt me het idee dat de omschrijving in de eerste zin het me heel eenvoudig maakt om authentiek te zijn in mijn marketing-activiteiten: ik creëer waarde door te doen waar ik heilig in geloof en ik zorg ervoor dat ik daarmee een dienst of product tot stand breng dat geleverd kan worden.
De omschrijving “…het geheel van alle activiteiten die erop gericht zijn de ruil van producten of diensten te bevorderen.” vind ik al een stuk spannender. En dat zit’em in het woord ‘bevorderen’. Ok, ik heb een product of dienst. Ik maak het leverbaar. Alleen kennelijk ben ik er dan nog niet. Ik word bij mijn marketing niet alleen geacht te leveren, ik moet het leveren bevorderen wil ik er iets voor terug krijgen. Het is dus zo bezien niet voldoende dat ik vanuit mijn zuivere intenties, talenten. kwaliteiten en ervaring de markt op wil. Ik moet ik nog iets extra’s doen om er iets voor terug te krijgen.
Waarom? Wat is dat dan? En hoe doe ik dat zonder mezelf te verloochenen?
Wiki vervolgt: “Marketing als (wetenschappelijke) discipline is ontstaan rond het begin van de twintigste eeuw in Illinois in de Verenigde Staten, waar aanhoudende agrarische overschotten ertoe leidden dat er structureel naar nieuwe afzetmogelijkheden gezocht moest worden. …”
“Tegenwoordig spelen in de meeste ontwikkelde economieën consumentenbehoeften een belangrijkere rol dan de aanwezigheid van surplus aanbod. Marketing is daarmee bij uitstek een discipline geworden waarbij het identificeren van behoeften centraal is komen te staan. …”
Weer twee interessante thema’s:
- marketing is een wetenschappelijke discipline geworden vanuit een behoefte een surplus weg te werken.
- de behoefte van de consument speelt bij marketing in de ontwikkelde economieën, tegenwoordig een belangrijkere rol dan een teveel van een product of dienst.
Marketing dat als discipline ontstaat om een surplus ‘weg te werken’ klinkt me al vreemd in de oren. Betekent dat, dat er een discipline is ontwikkeld om iets, waar kennelijk geen behoefte aan is, door de strot te duwen van consumenten? Hoe blijf ik daar nou authentiek bij, komt dan meteen bij me op?
Of heeft het zin om te onderzoeken hoe een overschot ‘weggewerkt’ kan worden via de markt? Maar wat is die zin dan?
En nu even toespitsen op ‘mijn dienst’. Hoe zit het met het coachings-aanbod vandaag de dag? Is daar een surplus te bespeuren dat we koste wat het kost aan het vermarkten zijn? Of is er een (latente) vraag die het overvloedige aanbod van coaches en coachdiensten op de markt alleszins zinvol maakt?
Stel dat het laatste het geval is: er is een hele grote, (latente) markt voor coaching. En al de coaches in Nederland brengen hun coach-diensten op die markt. Dan nog is er kennelijk een extra inspanning nodig volgens wikipedia om het coachings-aanbod bij de vragers te brengen.
En stel dat het vandaag de dag, ook bij coaching, inderdaad primair gaat om de behoefte van de consument, dan moet die extra marketing-inspanning van ons coaches, dus tot doel hebben: het voor het voetlicht brengen van de (latente) coachbehoefte in Nederland.
Ha, dat klinkt mij zinvol in de oren. Daar haal ik zingeving uit. Maar….. hoe ziet mijn marketing er dan uit?
