Walk out Walk on-bijeenkomst in de HUB

Geplaatst door Nynke op 16-11-2011 | Reageren uitgeschakeld

Gisteren was ik bij de presentatie van Deborah Frieze, die samen met Meg Wheatley het boek ‘Walk out Walk on’ heeft geschreven. Deborah nam een belangrijke stap in haar leven in 2001 door haar baan als ‘executive in the high-tech industry’, op te zeggen. In de daarop volgende jaren ontmoette ze gelijkgestemden, waaronder Meg: “…a community of pioneering leaders who, like me, were walking out of organizations and systems that were failing to contribute to the common good”. Lees meer…

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Geplaatst door Nynke op 11-04-2011 | Reageren uitgeschakeld

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

Sociale Media en de zoektocht naar jezelf

Geplaatst door Nynke op 22-02-2011 | Reageren uitgeschakeld

De laatste tijd bekruipt me steeds meer het idee dat het totaal aan sociale media-tools, -sites etc. zoiets teweegbrengt als wat Second Life beoogde: het ontstaan van een virtuele wereld, naast een fysieke wereld.

Dat vind ik fantastisch want steeds meer kunnen we beperkingen die we als fysieke mensen hebben, omzeilen, vertragen of opheffen. Een eenvoudig voorbeeld is dat het openen van een online winkel met bijbehorende promotie en verkoopkanalen een stuk laagdrempeliger kan zijn wat betreft het regelen en de kosten, dan wanneer je een fysieke winkel opent. Maar ook chronisch zieke mensen, die minder of niet mobiel zijn bijvoorbeeld, kunnen erg geholpen zijn met het leggen van verbindingen, het publiceren van foto’s, muziek en tekst en regelen van zaken zonder zich fysiek te hoeven verplaatsen. We kunnen onze geest, die zo goed in staat is de prachtigste dingen te bedenken en te maken, alle ruimte geven.

En is het omgekeerde nou ook waar? Ligt er een beperking in ons hele virtuele bestaan die we als fysieke mens niet hebben? Kortom: zouden we eigenlijk zonder lichaam kunnen en onze hele ziel en zaligheid virtueel be-leven? Of blijven we altijd gekluisterd aan het mens zijn van vlees en bloed en daarmee ook aan ontmoetingen, uitwisseling en creatie met andere mensen. Op een fysieke aardbol met bebouwing en natuur?

Ik lees op fora van online-groepen vaak (en dat schrijf ik daar zelf ook) dat het prettig is elkaar ook life te ontmoeten om verder te komen met wat de online-groep zich als doel heeft gesteld. Ik ben wel iemand van de life uitwisseling. Maar wat is daarbij dan de meerwaarde, vraag ik mezelf nu af? Wil ik checken of iemand online wel zo is als hij of zij doet voorkomen? Eigenlijk geloof ik dat niet. Mijn ervaring is dat mensen behoorlijk ‘eerlijk’ zijn op het web. Al hoor ik hier ook andere verhalen over, bijvoorbeeld op dating sites of facebook. Ik heb die ervaring niet.

Wat ik zelf fijn vind aan life ontmoetingen is de vertraging. Dus precies wat juist een van de voordelen is van uitwisseling via internet. Vertragen vind ik kennelijk toch heel fijn en belangrijk: juist wel een beperking hebben in tijd en ruimte. Voor een life afspraak moet je tijd vrijmaken, naar een plek komen (met soms alle trein- en file-ongemakken van dien), etc.

Vertragen en beperkt zijn, nodigt me uit te focussen: hoe laat moet ik ergens zijn, welke plek is goed, wil ik die persoon echt ontmoeten? En als ik daarover nadenk, geeft dat me informatie over wie ik ben. Bovendien merk ik in het life contact maken dat ik word uitgedaagd, meer dan in virtuele contacten, mezelf te laten zien. Mijn angsten tegenkomen over wat mensen wel en niet van me vinden, is groter in life contact. Bovendien worden veel meer van mijn zintuigen geprikkeld: mijn ogen en oren, geur- en tastzin en mijn spraak gebruik ik allemaal bij life ontmoetingen. Ook daarvan leer ik. Tenminste als ik opensta voor wat mijn lijf me teruggeeft aan signalen wanneer ik naar iemand kijk, iemand de hand schud, sta te praten of bijvoorbeeld een parfum opsnuif.

Ja, ik vind life contacten fijn en houd ze graag levend. Het voegt voor mij iets toe. Maar, tegelijk, als ik heel futuristisch ga denken, kan ik me voorstellen dat de alsmaar sneller ontwikkelende techniek, ons langzaam maar zeker leert hoe we kunnen zijn wanneer we razendsnel schakelen met elkaar zonder nog fysieke interactie te hebben. Dan zou internet bijvoorbeeld de opmaat kunnen zijn naar pure telepathische communicatie: realtime uitwisseling, zonder druk op de knop.

 

 

 

 

 

The Art Of…

Geplaatst door Nynke op 15-01-2009 | Reageren uitgeschakeld

Een aantal jaren geleden startte Jet Creemers, ooit zakenvrouw van het jaar, met The art of meeting. Eind negentiger jaren ontstond het initiatief The art of hosting, wat in trainingsvorm beoogt: “The Art of Hosting training is an experience for deepening competency
and confidence in hosting group processes – circle, world café and open
space and other forms.”

Gaat authenticiteit dan over: The art of contact?

Ik denk dat authenticiteit wel veel te maken heeft met het soort contact dat je maakt, met jezelf of met de ander. Het is ook best een ‘art’, een kunst dus, om op zodanige wijze contact te maken met iemand, dat die ander zich uitgenodigd voelt zich (ook) open te stellen en bijvoorbeeld emoties te laten zien maar ook twijfels en gedachten te delen.

Op die manier contact maken noem ik zielscontact. Vaak merk ik dat wanneer ik een ontmoeting zo open inga, ik die openheid ook terugkrijg. In die zin sta ik nog steeds wel heel erg achter de naam van dit weblog: authenticiteit werkt!

Wat is er nou vaak zo spannend of eng aan dat zielscontact? Waarom is dat niet heel erg vanzelfsprekend? Dat blijft mijn grote nieuwsgierigheid.