#Durf te vragen… en over durven geven en durven halen

Geplaatst door Nynke op 12-05-2011 | 2 reacties

Laatst zei iemand iets over netwerken waarbinnen mensen vaak alleen maar komen halen. Dat kan knap irritant zijn wanneer je het idee hebt zelf te investeren door andere mensen te helpen met tips, ideeën of klussen. Ook in zíjn stem klonk irritatie door. Ik was geraakt. Achteraf bedacht ik dat ik me aangesproken voelde en dat zette me aan het denken: waarom kom ik eigenlijk halen zonder ook duidelijk iets te brengen? Is het laagdrempeligheid, gemakzucht?

‘Durf te vragen’
Er is ook een ‘komen halen’ met wat meer drempel: zoals de vorm ‘Durf te vragen‘. (bedacht door Nils Roemen). Dit is inmiddels een heel bekend fenomeen aan het worden, zowel op internet als in life bijeenkomsten. Het ‘durven’ in de titel, geeft aan dat een vraag stellen niet zo makkelijk is. Veel mensen zullen de ervaring hebben zich in zekere zin kwetsbaar op te stellen wanneer ze aangeven iets niet te kunnen of te weten en daar graag hulp bij krijgen. Het vraagt moed om ‘bij jou naar binnen te laten kijken’. En het vraagt zelfbewustzijn: je denkt na en initieert heel gericht een vraag die op dat moment specifiek iets toevoegt aan jouw wensen en behoeften. ‘Durf te vragen’ impliceert ook actie. Je hebt bij wijze van spreke de vorige twee stappen al gezet en wilt resultaat! Met de verkregen antwoorden op je vraag, wil je dus absoluut iets doen. Door je inzet: lef, zelfbewustzijn en bereidheid tot actie, komt deze vorm van halen vele malen sympathieker over dan ‘alleen maar komen halen’. Veel mensen reageren dan ook graag op een ‘Durf te vragen’-vraag (mits ze antwoorden hebben natuurlijk). Want ook dat is wat ‘Durf te vragen’ doet: het nodigt uit tot geven.

‘Durf te geven’.
Wat raakte me nou zo in die opmerking over ‘alleen maar komen halen’? Ik denk dat het te maken had met het oordeel dat ik erin hoorde: alleen maar halen zonder iets te geven, is fout. Ik ging bij mezelf na waarom ik zo ‘fout’ bezig was. En ik kwam tot de conclusie dat er schroom zit op mijn ‘geven’. Vandaar ook ‘Durf te geven’. Ook geven betekent jezelf laten zien. Of het nou gaat om een idee aangeven uit je eigen koker, een url die je doorgeeft… Alles wat je geeft en aan de wereld laat zien, zegt ook iets over wie je bent. Dit geldt voor de inhoud maar ook voor de wijze waarop je geeft, hoe vaak en aan wie. Dat maakt geven ook kwetsbaar: “Stel nou dat ze mijn tip belachelijk vinden, of allang kennen. Stel nou dat het contact dat ik wil voorstellen een totale mismatch is. Stel nou dat de oplossing die ik aandraag totaal niet passend is in de ogen van de vrager…” Enzovoort, en zo verder.
Mensen die ik gul en gemakkelijk zie geven, zijn in mijn ogen mensen die lekker in hun vel zitten. Ze weten zich gesteund door iemand of iets of beide. Ze hebben zelfvertrouwen en leven in de metafoor van overvloed.

‘Durf alleen maar te komen halen’
Als het klopt wat ik schrijf, dan is jezelf durven laten zien, kwetsbaar durven zijn, belangrijk zowel bij vragen als geven.
En misschien is het wel zo dat mensen die ‘irritant alleen maar komen halen’, eigenlijk laten weten: “Ik durf mezelf nog niet echt te laten zien maar ik wil graag participeren. Daarom ben ik hier.” Ook daar is lef voor nodig.
Misschien is het wel zo dat zij eigenlijk zeggen: geef me veel antwoorden en tips. Geef me aandacht. Geef me liefde.
En dan kan het zo zijn dat ‘vanzelf’ het moment komt dat die mensen ‘gevuld’ zijn met overvloed en zichzelf durven te laten zien, in vraag en antwoord, in halen en brengen. Want wat is nou lekkerder dan overvloedig zijn en jezelf kunnen delen zonder dat je ook maar een seconde nadenkt over een mogelijke afwijzing of tekort?

Hmm ja, autobiografisch, maar herkenbaar?

 

De 3, 5, 7, 9 of 13 stappen naar…

Geplaatst door Nynke op 23-03-2011 | Geen reacties

Of: de 3,5,7.9 of 13 tips voor… vul maar in: geluk, een droombaan, meer omzet, een gezonder leven, of juist het voorkomen van…, nou ja, gewoon dat wat je niet wilt, zoals een burnout of een vastgeroeste relatie. Kortom iets dat we door de bank genomen allemaal willen of juist willen vermijden.

Waarom heeft dit zo’n sterke aantrekkingskracht, die stappen? Dat is wat ik me afvraag. Ook bij mij. Wanneer ik ergens niet sterk in ben, zoals in marketing, of in het (effectief?!) gebruik van sociale media, dan trekt een oproep als hierboven onmiddellijk mijn aandacht en klik ik vaak door. Waarom?

Het geeft me het idee houvast te hebben in iets dat voor mij complex is. Dat denk ik. Ik ga de lastige materie behapbaar en overzichtelijk maken door gewoon een aantal, niet teveel maar een overzichtelijk aantal, stappen te volgen. En, ik geloof op dat moment ook dat, wanneer ik begin bij stap 1 en eindig bij stap ‘zoveel’, ik het gewenste resultaat gewoon heb bereikt. Heel simpel. Kan niet missen! Ik hoef er niets voor te doen.

Ahum, zo blijkt het niet te werken. Keer op keer blijken de stappen mij te leiden naar… mezelf, vooral naar mezelf. Zelfs bij elke stap kijk ik in de spiegel en word ik (door mezelf) geconfronteerd met vragen over de te nemen stap: Waarom zet ik deze stap? Voelt het wel goed? Past het wel bij me? Waarom zet ik niet die andere stap? Maar wat nou als…? Dus kom ik geen stap verder.

Kennelijk zoek ik ander houvast. Stiekem dacht ik dat iets dat me werd aangereikt, mijn probleem wel voor me zou oplossen. Nee, ik leef zelf! en ben zelf verantwoordelijk voor mijn geluk, mijn droombaan, mijn omzet, mijn gezondheid, mijn burnout, mijn relatie en al die andere dingen die ik tegenkom. Hoe behulpzaam het lezen van sommige tips ook kan zijn, mijn ervaring is dat het nooit de weg is van start naar resultaat. Het geldt misschien voor een bepaalde periode of het werkt zolang ik er waarde aan hecht. En het kan werken in een bepaalde context, zoals in een groep gelijkgestemden waarin we elkaar versterken in de stappen. Maar altijd komt dat moment dat ik merk: hmm, het systeem achter de stappen ‘klopt’ niet meer. De werkelijkheid is toch ingewikkelder.

En dan ben ik weer terug bij mezelf: wat nu? Dat teruggeworpen worden op mij, is het allermoeilijkste dat er is. Uiteindelijk ben ik weer aan zet en bepaal ik de volgende stap en het succes ervan. En… gooi ik mijn ziel en zaligheid in die stap, dan gebeurt er iets! Dan gaan deuren open, komen gesprekken op gang, ontmoet ik mensen die me verder helpen, krijg ik inzichten die baanbrekend blijken. Dat geeft houvast!

Alleen hoe houd ik dat vast? Of moet ik juist loslaten? Hoe blijf ik me helemaal in iets geven? Bestaat er zoiets als: de 7 stappen naar mijn ziel en zaligheid? Ik weet het niet. Ik heb ze nog niet kunnen ontdekken. Ook niet in die vele gesprekken die ik met mensen voer over hun vraag of probleem. Of de interviews over authenticiteit.

Maar als er iets is dat in alle gesprekken met mensen en met mezelf terugkeert, is het liefde. Liefde als in de omarming van een kind door de ouder. Zulke liefde. Zonder vragen, voorwaarden of restricties. Is dat het geheim van authentiek zijn? En kunnen we er altijd bij?