Europa oefenen…

Geplaatst door Nynke op 23-09-2011 | Geen reacties

Al die berichtgeving over Europa en de Euro. Als het me teveel wordt, zo’n onderwerp en alle verschillende meningen erover (die vaak worden gebracht als de enige echte waarheid, suf dat anderen die niet zien…) dan ga ik, als zelfbescherming of zoiets, uitzoomen. Zo noem ik dat. Dan ga ik als het ware een hogere positie innemen. En zo, vanuit de hoogte bekeken, zijn dingen anders: ik maak minder deel uit van het gedoe in de wereld, inclusief mijn eigen gedoe, en bovendien zie en hoor ik dingen die ik anders niet zie en hoor.
Die twee zouden heel goed met elkaar te maken kunnen hebben bedenk ik me nu, want hoe minder ik me bezighoud met gedoe en mijn rol daarin, hoe meer ik kan ontspannen in de waan dat het niet over mij gaat en ik er dus ook geen last van heb. En wanneer ik ontspan, zie en hoor ik dingen anders en andere dingen. Heel verhelderend, dat uitzoomen, een aanrader!

Maar goed, ik zoom dus uit en opeens zag ik een soort madurodam-wereld, of liever madurodam-Europa, waar alle Euro-landen bezig zijn met een soort van oefening. Ze hebben een opdracht gekregen (ik weet niet precies van wie overigens) en zijn, daarmee aan de gang gegaan. De opdracht is: teambuilding. Dat ze een team zijn, staat niet ter discussie. Dat IS gewoon. Ze zijn tot elkaar veroordeeld. Dat ervaart iedereen eigenlijk ook zo, al weet niemand exact wie dat nou verordonneert.

Dat beseffende, zijn de landen-vertegenwoordigers met elkaar het spreekwoordelijke wiel aan het uitvinden: hoe om te gaan met elkaar, hoe regels te stellen en welke dan, hoe samen te werken, hoe te straffen, hoe te belonen… Niemand heeft het antwoord en iedereen heeft een mening. De Euromunt zou mooi het symbool voor het wiel kunnen zijn.

Ze moeten het samen gaan doen, de Eurolanden en in de oefening in eerste instantie hun leiders. Net als de deelnemers aan Big Brother of Expeditie Robinson. Met dit grote verschil dat daar dan telkens iemand kon worden weggestemd waar men genoeg van had. En dat lijkt hier niet echt te kunnen. Hét grote verschil tussen een verzonnen spel en een oefening in het echt. En is géén oplossing. Ze zijn met elkaar ‘in process’ en in een proces… van verbinding. En niemand bepaalt alléén. Ze kunnen niet om elkaar heen.

Dit is denk ik ‘in het klein’ wat de hele wereld in het groot aan het doen is. Er is geen oplossing, geen wegstem-mogelijkheid met vervolgens een bootje dat ons komt bevrijden van de ‘losers’. Nee, ‘we’re in this together’, zoals in het, vind ik, prachtige nummer van Simply Red. We vinden iedere dag weer het wiel samen uit. Een wiel, stokoud, geen begin, geen einde, alleen de ronde verbinding van de cirkel en de spaken daarbinnen. Geen achterhaalde uitvinding, want, al gedaan. Nee, een zich telkens opnieuw ontvouwend proces in allerlei vormen.

En dan ben ik weer geland. Oh ja, dit gaat ook over mij! Wat is mijn verbindende rol ook weer? Welke bijdrage lever ik aan de teambuilding? (dat staat dan weer op mijn site)

 

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Geplaatst door Nynke op 11-04-2011 | Geen reacties

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

Robert Bavelaar over authenticiteit

Geplaatst door Nynke op 05-07-2007 | Geen reacties

“Het volgende interview heb ik gehouden met Robert Bavelaar,
directeur/COO bij Biegelaar bv, een grafische dienstverlener.  Dit interview was voor mij extra boeiend omdat het een sector betreft, waar de nadruk ligt op produktie, zeg: de harde kant. De uitdaging voor Robert om de mens-ontwikkel-kant, de softe kant, voldoende aandacht te geven is dan ook deste groter. Wat mij daarbij opviel is dat Robert de kunst beheerst om die vrij abstracte mens-ontwikkel-kant te communiceren in de taal van de produktiewerkers. Het is heel interessant om te lezen vanuit welke visie hij dat doet:

“Men erkent inmiddels dat er iets anders is dan jagen op geld. Maar zolang er egoleiders aan de toppen van bedrijven zitten, is een echte omslag naar meer authenticiteit heel lastig volgens mij. Ik denk dat het evolueren van de dingen de drijvende kracht is achter deze omslag. Organisaties moeten mee met hun tijd en daarin veranderen dingen steeds sneller. Alle technische ontwikkelingen zijn behulpzaam geweest maar gaan op een gegeven moment een eigen leven leiden. Daarin moet je meer zelf keuzes leren maken. En dan merken bedrijven dat er andere dingen nodig zijn dan alleen de controller of de boekhouder.
Mensen, die gewend zijn hun houvast te zoeken in de dingen om hen heen, hebben steeds meer moeite de ontwikkelingen bij te houden. Ze worden daardoor steeds meer teruggeworpen op zichzelf en gaan op zoek, eventueel geholpen door coaching of training, naar nieuw houvast: naar richting van binnenuit waardoor hun authenticiteit groeit.
Leiders die niet authentiek zijn zullen in de loop van de tijd hun positie ook niet meer kunnen handhaven is mijn mening. Er zal geluisterd moeten worden naar de onderkant van de organisaties, dan zal de omslag gemaakt worden.” Download robert_bavelaar.doc