Liefde is…

Geplaatst door Nynke op 19-03-2012 | Geen reacties

Ik ben een groot fan van detectives, zowel in boek- als dvd-vorm. Eigenlijk lees ik nauwelijks. Maar thrillers en detectives kan ik vaak niet wegleggen. En wanneer ik thuis naar een dvd kijk, is het ook vaak een detective. In elke taal behalve in het Nederlands. Dat genre is niet aan ons besteed. We bakken er niets van. Maar dat terzijde. Lees meer…

Over liefde en licht…

Geplaatst door Nynke op 30-08-2011 | 2 reacties

Is deze titel niet te zweverig? Kan ik dit wel schrijven? Dit is mijn eerste reactie op dit onderwerp, waar ik zoveel mee bezig ben.

Toen ik mijn man Kees (www.keesizelaar.nl) net kende, we elkaar nog ‘aan het besnuffelen waren’ en veel dingen in onze relatie hun plek zochten, kwam ons gesprek vaak op mijn werk en wat ik in het leven wilde doen of te doen had. Echt gaan bloeien als mens en professional is voor mij een hele klus en het is dan ook niet vreemd dat onze gesprekken daarover heel spannend en heftig konden zijn: hij gunde me zo mijn bloei zonder angst en ik dacht alsmaar mezelf te verliezen.

Vlak voor het verlaten van mijn huis in de Pijp om met Kees ons net gekochte huis te betrekken, hadden we weer zo’n gesprek over wat ik te bieden heb. En ineens rolden er woorden mijn mond uit, waar ik als het ware geen controle over had: “Wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht”. Onmiddellijk daarna mijn schrikreactie: “Oh mijn hemel, hoe zal hij reageren? Hij vindt me vast heel raar en zweverig.”

Kees reageerde met een vanzelfsprekendheid alsof ik iets had gezegd in de trant van: “We moeten nog even de verhuisdozen regelen voor de verhuizing.”
“Ja, inderdaad”, zei hij, “dat is wat je doet: jij geeft mensen liefde en licht.”
Hij vond het niets raars, geen ‘zweef-teef-gewauwel’, maar een super concreet business proposal. Dat was zijn boodschap.

Natuurlijk waren niet meteen daarna al mijn twijfel en angst verdwenen of zat ik onmiddellijk in een flow. Mijn groeiproces volgt gewoon haar eigen tempo: alles precies ‘op tijd’. Maar er is op dat moment iets veranderd: het geven van liefde en licht aan mensen is een concrete realiteit geworden. Liefde en licht zijn geen rare dingen, niets om bang voor te zijn of af te doen als ‘soft’. Zowel liefde als licht zijn grote krachten, fijn om te ontvangen én om te geven.

Wat het soms lastig maakt, is om het in alle puurheid te doen. Gemaakt lief zijn terwijl ik eigenlijk boos ben op iets of iemand, of alleen maar zéggen dat ik iemand wat licht stuur zonder het daadwerkelijk te doen, kan heel averechts werken. Immers, de ontvanger ervaart alles wat ik geef: mijn angsten, mijn wensen, mijn twijfels, kortom mijn werkelijke intentie van dat moment. Liefde en licht zijn energieën en geen objecten of diensten die zich voor mijn karretje laten spannen.

Hierbij helpt het om een vorm te hebben, zoals mijn huidige werkvorm: Een verhelderend gesprek. Een 1-op-1 gesprek is voor veel mensen inmiddels herkenbaar, geaccepteerd en veilig genoeg. Bovendien, als het plaatsvindt in een fijne omgeving, dan is daarmee een kader gecreëerd. Een kader waarbinnen de mooie energie die liefde is, en de lichte energie van het licht, kunnen doen wat ze te doen hebben: helen; op die punten mensen raken, waar ze vastlopen, spanning ervaren, er niet uitkomen, verdrietig zijn of gestressd.

Ja, wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht. En laat dat in een gesprek nou prima kunnen… een verhelderend gesprek, een helend gesprek dus.

 

#Durf te vragen… en over durven geven en durven halen

Geplaatst door Nynke op 12-05-2011 | 2 reacties

Laatst zei iemand iets over netwerken waarbinnen mensen vaak alleen maar komen halen. Dat kan knap irritant zijn wanneer je het idee hebt zelf te investeren door andere mensen te helpen met tips, ideeën of klussen. Ook in zíjn stem klonk irritatie door. Ik was geraakt. Achteraf bedacht ik dat ik me aangesproken voelde en dat zette me aan het denken: waarom kom ik eigenlijk halen zonder ook duidelijk iets te brengen? Is het laagdrempeligheid, gemakzucht?

‘Durf te vragen’
Er is ook een ‘komen halen’ met wat meer drempel: zoals de vorm ‘Durf te vragen‘. (bedacht door Nils Roemen). Dit is inmiddels een heel bekend fenomeen aan het worden, zowel op internet als in life bijeenkomsten. Het ‘durven’ in de titel, geeft aan dat een vraag stellen niet zo makkelijk is. Veel mensen zullen de ervaring hebben zich in zekere zin kwetsbaar op te stellen wanneer ze aangeven iets niet te kunnen of te weten en daar graag hulp bij krijgen. Het vraagt moed om ‘bij jou naar binnen te laten kijken’. En het vraagt zelfbewustzijn: je denkt na en initieert heel gericht een vraag die op dat moment specifiek iets toevoegt aan jouw wensen en behoeften. ‘Durf te vragen’ impliceert ook actie. Je hebt bij wijze van spreke de vorige twee stappen al gezet en wilt resultaat! Met de verkregen antwoorden op je vraag, wil je dus absoluut iets doen. Door je inzet: lef, zelfbewustzijn en bereidheid tot actie, komt deze vorm van halen vele malen sympathieker over dan ‘alleen maar komen halen’. Veel mensen reageren dan ook graag op een ‘Durf te vragen’-vraag (mits ze antwoorden hebben natuurlijk). Want ook dat is wat ‘Durf te vragen’ doet: het nodigt uit tot geven.

‘Durf te geven’.
Wat raakte me nou zo in die opmerking over ‘alleen maar komen halen’? Ik denk dat het te maken had met het oordeel dat ik erin hoorde: alleen maar halen zonder iets te geven, is fout. Ik ging bij mezelf na waarom ik zo ‘fout’ bezig was. En ik kwam tot de conclusie dat er schroom zit op mijn ‘geven’. Vandaar ook ‘Durf te geven’. Ook geven betekent jezelf laten zien. Of het nou gaat om een idee aangeven uit je eigen koker, een url die je doorgeeft… Alles wat je geeft en aan de wereld laat zien, zegt ook iets over wie je bent. Dit geldt voor de inhoud maar ook voor de wijze waarop je geeft, hoe vaak en aan wie. Dat maakt geven ook kwetsbaar: “Stel nou dat ze mijn tip belachelijk vinden, of allang kennen. Stel nou dat het contact dat ik wil voorstellen een totale mismatch is. Stel nou dat de oplossing die ik aandraag totaal niet passend is in de ogen van de vrager…” Enzovoort, en zo verder.
Mensen die ik gul en gemakkelijk zie geven, zijn in mijn ogen mensen die lekker in hun vel zitten. Ze weten zich gesteund door iemand of iets of beide. Ze hebben zelfvertrouwen en leven in de metafoor van overvloed.

‘Durf alleen maar te komen halen’
Als het klopt wat ik schrijf, dan is jezelf durven laten zien, kwetsbaar durven zijn, belangrijk zowel bij vragen als geven.
En misschien is het wel zo dat mensen die ‘irritant alleen maar komen halen’, eigenlijk laten weten: “Ik durf mezelf nog niet echt te laten zien maar ik wil graag participeren. Daarom ben ik hier.” Ook daar is lef voor nodig.
Misschien is het wel zo dat zij eigenlijk zeggen: geef me veel antwoorden en tips. Geef me aandacht. Geef me liefde.
En dan kan het zo zijn dat ‘vanzelf’ het moment komt dat die mensen ‘gevuld’ zijn met overvloed en zichzelf durven te laten zien, in vraag en antwoord, in halen en brengen. Want wat is nou lekkerder dan overvloedig zijn en jezelf kunnen delen zonder dat je ook maar een seconde nadenkt over een mogelijke afwijzing of tekort?

Hmm ja, autobiografisch, maar herkenbaar?

 

Een Verhelderend Gesprek

Geplaatst door Nynke op 26-04-2011 | Geen reacties

Vandaag eens een blog over een dienst van mij. Dat is misschien wel raar omdat het kan neigen naar reclame wat niet zo des blogs is. De reden dat ik er toch over wil schrijven is omdat het me intrigeert. En wat me intrigeert, is weer uitstekend geschikt voor mijn blog. Dus vandaar: Een Verhelderend Gesprek onder de loep.

Wanneer is een gesprek verhelderend? Dat is natuurlijk aan iedereen zelf om te beoordelen. Het valt denk ik wel een beetje in de categorie een ‘authentiek’ en een ‘goed’ gesprek: het roept iets op dat het gesprek anders is dan een ‘gewoon’ gesprek. Maar wat is dat nou concreet en wat heb je daaraan?

Ok, helderheid is wel een pakbaar begrip. Als iets helder is dan heb je te pakken waar het over gaat. Je kunt bijvoorbeeld oorzaak en gevolg onderscheiden. Of je ziet (opeens) heel helder wat je zelf hebt gedaan om in een bepaalde situatie terecht te komen. Het kan ook zijn dat je inzicht krijgt in de componenten waaruit een situatie of relatie bestaat die je stress oplevert. En het besef daarvan maakt waar je over piekert lang niet zo ingewikkeld meer.

Helderheid is duidelijkheid, het van een afstandje kunnen kijken naar, kunnen ontrafelen, scherp kunnen zien, kunnen beschrijven of woorden geven… En het is het stoppen met vechten tegen, het niet meer bang zijn voor, het omarmen van, het vrede sluiten met…
Helderheid is de stress die je ervaart en buiten jezelf wilt houden, naar binnen laten door je ervoor open te stellen, met behulp van aandacht en ruimte en eventueel iemand anders. Helderheid is dus eigenlijk gewoon liefde. Met liefde belichten wat buiten je staat. En dan laat je het binnen en is het van jou.

Een Verhelderend Gesprek is een gesprek. En eigenlijk is het een uitwisseling van liefde en licht. En daarmee wordt weer een stuk van jou helder en mag het er (ook) zijn. Dat is helder en ook lichter, minder zwaar. En dat merken mensen als ze de deur uitgaan. (Zo! toch nog een stukje reclame:-)

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Geplaatst door Nynke op 11-04-2011 | Geen reacties

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

De 3, 5, 7, 9 of 13 stappen naar…

Geplaatst door Nynke op 23-03-2011 | Geen reacties

Of: de 3,5,7.9 of 13 tips voor… vul maar in: geluk, een droombaan, meer omzet, een gezonder leven, of juist het voorkomen van…, nou ja, gewoon dat wat je niet wilt, zoals een burnout of een vastgeroeste relatie. Kortom iets dat we door de bank genomen allemaal willen of juist willen vermijden.

Waarom heeft dit zo’n sterke aantrekkingskracht, die stappen? Dat is wat ik me afvraag. Ook bij mij. Wanneer ik ergens niet sterk in ben, zoals in marketing, of in het (effectief?!) gebruik van sociale media, dan trekt een oproep als hierboven onmiddellijk mijn aandacht en klik ik vaak door. Waarom?

Het geeft me het idee houvast te hebben in iets dat voor mij complex is. Dat denk ik. Ik ga de lastige materie behapbaar en overzichtelijk maken door gewoon een aantal, niet teveel maar een overzichtelijk aantal, stappen te volgen. En, ik geloof op dat moment ook dat, wanneer ik begin bij stap 1 en eindig bij stap ‘zoveel’, ik het gewenste resultaat gewoon heb bereikt. Heel simpel. Kan niet missen! Ik hoef er niets voor te doen.

Ahum, zo blijkt het niet te werken. Keer op keer blijken de stappen mij te leiden naar… mezelf, vooral naar mezelf. Zelfs bij elke stap kijk ik in de spiegel en word ik (door mezelf) geconfronteerd met vragen over de te nemen stap: Waarom zet ik deze stap? Voelt het wel goed? Past het wel bij me? Waarom zet ik niet die andere stap? Maar wat nou als…? Dus kom ik geen stap verder.

Kennelijk zoek ik ander houvast. Stiekem dacht ik dat iets dat me werd aangereikt, mijn probleem wel voor me zou oplossen. Nee, ik leef zelf! en ben zelf verantwoordelijk voor mijn geluk, mijn droombaan, mijn omzet, mijn gezondheid, mijn burnout, mijn relatie en al die andere dingen die ik tegenkom. Hoe behulpzaam het lezen van sommige tips ook kan zijn, mijn ervaring is dat het nooit de weg is van start naar resultaat. Het geldt misschien voor een bepaalde periode of het werkt zolang ik er waarde aan hecht. En het kan werken in een bepaalde context, zoals in een groep gelijkgestemden waarin we elkaar versterken in de stappen. Maar altijd komt dat moment dat ik merk: hmm, het systeem achter de stappen ‘klopt’ niet meer. De werkelijkheid is toch ingewikkelder.

En dan ben ik weer terug bij mezelf: wat nu? Dat teruggeworpen worden op mij, is het allermoeilijkste dat er is. Uiteindelijk ben ik weer aan zet en bepaal ik de volgende stap en het succes ervan. En… gooi ik mijn ziel en zaligheid in die stap, dan gebeurt er iets! Dan gaan deuren open, komen gesprekken op gang, ontmoet ik mensen die me verder helpen, krijg ik inzichten die baanbrekend blijken. Dat geeft houvast!

Alleen hoe houd ik dat vast? Of moet ik juist loslaten? Hoe blijf ik me helemaal in iets geven? Bestaat er zoiets als: de 7 stappen naar mijn ziel en zaligheid? Ik weet het niet. Ik heb ze nog niet kunnen ontdekken. Ook niet in die vele gesprekken die ik met mensen voer over hun vraag of probleem. Of de interviews over authenticiteit.

Maar als er iets is dat in alle gesprekken met mensen en met mezelf terugkeert, is het liefde. Liefde als in de omarming van een kind door de ouder. Zulke liefde. Zonder vragen, voorwaarden of restricties. Is dat het geheim van authentiek zijn? En kunnen we er altijd bij?

Ken Uzelf!

Geplaatst door Nynke op 02-02-2011 | Geen reacties

Afgelopen zondag was ik bij een bijeenkomst van La Scuola, Academie voor Levenskunst . Onder de titel ‘Denkprikkels’ is er een zondag in de maand een bijeenkomst met filosofische inslag. Het is een zondagmiddag van bezinning rondom een aantal uitspraken. Afgelopen zondag waren dat:

Uitspraak 1: ’Ken jezelf.’

Deze uitspraak van Thales van Milete stond op de tempel in Delphi om de bezoekers te verwelkomen. De spectaculaire oproep werkt tot op de dag van vandaag door. Wat is de betekenis van deze oproep? Wat is het ‘zelf’? Wanneer draag je goede zorg voor het ‘zelf’?

Uitspraak 2: ‘De grondstof van het leven is het IK.’

Het was de wens van Michel de Montaigne om te zijn wie hij is, niet meer dan dat. Hij wilde leren van zijn ervaringen. Wanneer ben je een goede leerling van je eigen ervaringen?

Zoals de titel aangeeft heb ik het hier over de eerste. De uitspraak “Ken uzelf!” roept bij mij meteen weerstand op: “Ja maar(da’s weerstand, ja!), wie geeft die opdracht dan? Van wie ‘moet’ dat dan?” Ik heb iets (niet) met autoriteit.

Al filosoferende met de groep en de groepsleider, Dick Kleinlugtenbelt, kwam ik echter tot mooie nieuwe inzichten. Dick gaf aan dat het niet zozeer een opdracht is als wel een nuttige exercitie: het voorkomt dat je je laat leven ofwel door God, ofwel door andere mensen, ofwel door je eigen emoties, die met je aan de haal gaan. Kijk, en dan heb ik interesse. Zo bekeken, krijg ik niet zomaar een opdracht maar dient zelfkennis mij op alle fronten in mijn dagelijks leven. En daarmee werd de uitspraak, zoals de gastvrouw, Ria Pool-Meeuwsen stelde, zacht en uitnodigend.

Natuurlijk weet ik uit ervaring allang hoeveel rust het me geeft dat ik meer inzicht heb in wie ik ben en wat ik daarmee werkelijk wil en kan. Zeker in deze transparante tijd, waarin je toegang hebt tot ongeveer alles en iedereen en vice versa, ervaar ik ankers in mijn leven als noodzakelijk. Wanneer ik weer eens in de angst schiet, is het fijn dat ik terug kan gaan naar wat ook weer mijn intentie was en waarmee ik bezig ben. En wanneer ik op het web zit en allerlei mensen dingen zie ‘roepen’, dan heb ik echt reflectie nodig om me niet te verliezen in fora, persoonlijke en nieuws-sites.

En God? Me verliezen in God? Ook daar had ik meteen een associatie bij. Dagelijks kom ik mensen, verhalen of situaties tegen waarin God tot autoriteit is gebombardeerd, die met de spreekwoordelijk opgeheven vinger vertelt hoe je moet leven, en die je vandaar uit ook moet vrezen. In die God wil ik me niet verliezen. Dan is mijn gespannen verhouding tot autoriteit onmiddellijk paraat. Nee, wat mijn zelfonderzoek me geeft is een goddelijke beleving die zacht en uitnodigend is, licht en onvoorwaardelijk liefdevol. Zoals je je ook je ideale ouders voorstelt: die zonder meer van je houden, je altijd steunen, je toch je eigen weg laten vinden en inzichten geven wanneer je erom vraagt.

Op dat Goddelijke kan ik reflecteren, zoals ik dat op mezelf kan doen. Op dat Goddelijke kan ik terugvallen, net zoals ik altijd terug kan gaan naar mezelf. Dat Goddelijke is een anker, zoals ikzelf een anker ben wanneer ik me bewust ben van mij…. en mijn goddelijkheid.