Authenticiteit en Flow in organisaties.

Geplaatst door Nynke op 08-07-2011 | Geen reacties

Op een Li groep kwam ik een oproep tegen om mee te werken aan een promotie-onderzoek. De promovendus is Ralph van den Bosch en zijn begeleider is Prof. Dr. T. Taris aan de Universiteit Utrecht. (By the way: aanmelden voor deelname kan via http://www.dilemmafoundation.nl/onderzoek)

Er worden vier vragen gesteld in de oproep: Hoe kunnen organisaties actief sturen op productieve en vitale medewerkers? Welke rol speelt het management hierbij? Wat betekent dit onder druk van stress op het werk? En welke rol speelt authentieke werkbeleving hierbij?

De oproep triggert en roept veel vragen bij me op. Ik ben heel nieuwsgierig naar hoe flow in organisaties eruit ziet bijvoorbeeld. Is het dan noodzakelijk dat alle leden van de organisatie flow ervaren? Wat ervaren die mensen dan precies? En wat is de ‘authentieke werkbeleving’ ? De Van Dale zegt over ‘authentiek’: betrouwbaar, geloofwaardig; echt. Dus dan zou je je werk als zodanig beleven. En een vitale medewerker, is dat iemand die zich (bijna) nooit ziek meldt? Dat scheelt in ieder geval wel een stukje productiviteit denk ik omdat zo iemand vaker aanwezig is dan wanneer hij of zij ziek thuis is. Of niet? Of zijn veel werknemers in organisaties aanwezig zonder productief te zijn?

Een andere vraag die bij me opkomt is de reden van de promovendus voor zijn onderzoek. Ik ga naar de website van de dilemmafoundation en lees: “Dit onderzoek, uitgevoerd door de Universiteit Utrecht in samenwerking met DilemmaFoundation, heeft tot doel inzicht te bieden in welke eigenschappen en kenmerken van persoon en omgeving bijdragen aan de productiviteit en vitaliteit van medewerkers.” Hieruit haal ik dat het dus niet zozeer primair over authenticiteit en flow in organisaties gaat, zoals de oproep op Li aangeeft, maar over vitaliteit en productiviteit van medewerkers. Of zijn authenticiteit en flow in organisaties daarvoor een voorwaarde? En wat wil de promovendus daar dan mee aantonen? Heeft hij er belang bij dat organisaties weten hoe ze hun productiviteit kunnen vergroten?

Lezend op de site van www.dilemmafoundation.nl lees ik: “DilemmaFoundation initiëert, stimuleert, faciliteert en praktiseert, zowel kwalitatief als kwantitatief, onderzoek naar gedrag van mensen in een sociaal-economische context. Dit geschiedt veelal op eigen initiatief, anticiperend op maatschappelijke ontwikkelingen of op verzoek van overheid of bedrijfsleven. Resultaten van onderzoek leiden veelal tot concrete inzichten welke basis zijn voor productontwikkeling en nieuwe vormen van dienstverlening.”

Ok, de Dilemmafoundation verleent diensten en verricht onderzoek en ze heeft een visie op ontwikkelen. Daarin schrijft ze: “Wij, onderzoekers van DilemmaFoundation en medewerkers van DilemmaManager stimuleren en ondersteunen mensen om zelf de regie te voeren in het maken van keuzes ten aanzien van hun persoonlijke ontwikkeling in de context van werk en werkbevlogenheid.” Dat laatste woord, ook weer bijzonder.

Dus als ik het goed begrijp dienen de uitkomsten van dit onderzoek twee kanten: werknemers worden ondersteund in hun persoonlijke ontwikkeling gerelateerd aan hun werk zodat ze daar bevlogen in zijn en daarmee productiever. En werkgevers worden geholpen met handvatten die als promotie-onderzoek, dus wetenschappelijk, worden gepresenteerd, om werknemers inderdaad op de juiste manier te ondersteunen, waardoor hun totale productie, en dus hun winst, stijgt. Dat ziet eruit als win-win.

Ik ben heel erg benieuwd naar de uitkomsten van het onderzoek en ga dus meedoen. Want geld verdienen is nog steeds het primaire doel van verreweg de meeste organisaties. En dat lijkt zich ook nog steeds moeilijk te verbinden met de focus op aandacht, ondersteuning en ontwikkeling van (mede)mensen. Gaat dit onderzoek de of een brug slaan tussen groei via geld en groei door persoonlijke ontwikkeling? Niet of-of maar en-en? Of ontwikkelt winstgroei zich tot een andere maatstaf dan we nu gewend zijn?

Authentiek zijn of authentiek functioneren

Geplaatst door Nynke op 13-03-2011 | Geen reacties

Vandaag had ik een heel interessant skypegesprek met Hannes Leroy (Hannes.Leroy@econ.kuleuven.be), PhD Student aan de Faculty of Business and Economics, Organisation Studies aan de Katholieke Universiteit Leuven. In het blad ‘LoopbaanVisie’ van september 2010, had ik gelezen over een kwalitatieve studie naar de subjectieve betekenissen van Loopbaansucces, van Nicky Dries (http://bit.ly/f7CecB). Toen ik haar hierover sprak, en refereerde aan mijn onderzoeken rondom authenticiteit, bracht ze me op het spoor van Hannes.

Hannes gaf aan dat ook hij heeft ervaren dat er heel weinig akkoord (Hannes is een Belg en die taal vind ik zo charmant) is over wat nou eigenlijk authenticiteit is. Dit bracht Hannes ertoe niet zozeer authentiek zijn als focus te nemen maar eerder authentiek functioneren. Daarvan uitgaande kijk je er dus naar als een proces in plaats van een vaststaand iets: authentiek ben je niet continu, je verhoudt je voortdurend tot de alsmaar veranderende context waarin je je beweegt en waartoe je je moet verhouden.

Hannes gaf verder aan dat hij ziet dat authentiek zijn vaak ego-gedreven is: “Ik wil mezelf kunnen zijn.” Maar authenticiteit is niet hetzelfde als excentriciteit, jezelf coute que coute laten zien. Het is ook niet iets defensiefs: wanneer je trouw bent aan jezelf, hoef je niet in de verdediging te gaan. Waar het om gaat is de assimilatie met je omgeving door je kwetsbaar en transparant op te stellen en door je voortdurend bewust te zijn en bewuste keuzes te maken. Je kunt alleen trouw zijn aan jezelf wanneer je je daar bewust van bent. En of je dan meedoet met wat je omgeving doet of vraagt is niet zo relevant: zolang het vanuit een bewuste keuze gebeurt, functioneer je wel zeker authentiek, zo zegt Hannes.

Om authentiek te (kunnen) functioneren, zijn drie aspecten belangrijk: op de eerste plaats eerlijk zijn met jezelf oftewel kritisch durven zijn naar jezelf, ten tweede: eerlijk zijn naar anderen en ten derde: trouw zijn aan je waarden, wat betekent dat je inderdaad op een bewuste manier kiest overeenkomstig wat je belangrijk vindt. Die drie hebben een wisselwerking met elkaar. Immers, je kunt alleen maar trouw zijn aan je waarden wanneer je eerlijk bent naar jezelf toe en ben je niet eerlijk naar jezelf, hoe kun je dit dan ten opzichte van anderen zijn?

Een vraag die Hannes zijn toehoorders vaak stelt bij een van zijn lezingen of colleges, is: “Was Hitler een authentiek leider?” Een van de aspecten kun je hem wel toeschrijven, denkt Hannes: hij was wel trouw aan zijn waarden. Maar was hij eerlijk naar zichzelf? Durfde hij zich daarin kwetsbaar en transparant op te stellen? En hoe eerlijk was hij (dus) naar zijn omgeving? Wat voor antwoorden hierop ook mogelijk zijn, het geeft in ieder geval altijd de aftrap voor een levendige en ter zake doende discussie.

Op mijn vraag wat Hannes’ drijfveer is geweest om te komen tot dit onderzoek, geeft hij aan dat hij vrij intuitief tot de conclusie kwam dat het onderwerp wel eens heel belangrijk zou kunnen worden, wat ook wel is uitgekomen denk ik. Maar daarmee en met zijn verwachte promotie in november dit jaar, is het voor hem niet klaar.
Hannes’ persoonlijke missie is: zijn idee-en-goed in de wereld brengen om mensen in contact te brengen met zichzelf, van waaruit mensen zichzelf kunnen helen. Die genezende capaciteit heeft ieder mens, daarvan is Hannes overtuigd. Naast zijn theoretische benadering, past hij o.a. mindfulness toe om het proces van authentiek functioneren en helen ook echt te ervaren. Veel mensen komen in de knoei met zichzelf en hun omgeving, met name in werk waar zoveel tijd aan wordt besteed en wat zo raakt aan de eerste levensbehoeften. En te vaak, naar Hannes’ smaak, wordt authentiek zijn als excuus gebruikt (“Ik ben toch mezelf?”) om niet kwetsbaar en open te hoeven zijn en effectief met de omgeving te assimileren.

Integriteit is hierbij ook een toepasselijke term, niet alleen in de ethische context maar ook in de betekenis van zichzelf integreren in de bredere sociale omgeving.

Activiteiten die Hannes op dit moment ontplooit (en waar hij zeker voor te benaderen is!), zijn o.a.Trainingen Authentiek Leiderschap, studiedagen over authenticiteit in het onderwijs (29 apr 11) en de gezondheidszorg (6 juni 11) en lezingen (voor HR-managers op 28 apr 11). Veel succes Hannes!!!

Verveling door Vrijheid?

Geplaatst door Nynke op 15-02-2007 | Geen reacties

Vandaag (15 feb 07) werd bij de Vara op radio 1 in het programma ‘Het onderzoek’  de heer Awee Prins, filosoof en universitair docent wijsbegeerte van de Erasmus Universiteit Rotterdam, geinterviewd. Later vandaag hoopt hij te promoveren op het proefschrift ‘Uit verveling’. Hij legt een verband tussen onze toegenomen welvaart en vrije tijd, en de toegenomen verveling.

Als voorbeeld noemt de heer Prins dat vrijwel elke vakantiebrochure
tegenwoordig bij zijn bestemmingen vermeldt: ‘U zult zich hier geen
moment vervelen.’ We hebben ons ontwikkeld naar een leven met een hoop meer ‘vrije’ tijd maar die vrijheid blijkt nog lastig te hanteren, zo vindt de heer Prins. De interviewster stelt terecht denk ik, de vraag of het eigenlijk een probleem is dat we ons vervelen. Prins zegt van niet maar stelt later dat het ons zou sieren meer
waarde te hechten aan wat we allemaal hebben en te genieten van de
‘kleine’ dingen in het leven (relatief begrip natuurlijk). Is dat de oplossing?

Ook ik denk dat genoemde massale verveling problematisch kan zijn. Ik koppel het aan een gevoel van leegte en zinloosheid. Zo kan het in de hand werken dat mensen continu doorgaan met het willen vinden van substituten en bijvoorbeeld onnodig gaan consumeren. Met vetzucht en een groter energieverbruik tot gevolg. En dat draagt nou niet direct bij aan een fijn leefklimaat in ons land.

De tips van de heer Prins zijn volgens mij nog niet afdoende om met leegte en zinloosheid om te gaan. Massale verveling zit denk ik wat dieper en de omkering ervan zal ook wel enige tijd duren. Maar dat is niet perse iets negatiefs.

Door zelf te ervaren dat instant bevrediging van het verveling-gevoel keer op keer niet werkelijk helpt, raken we intrinsiek gemotiveerd naar andere manieren te zoeken om met onze relatief nieuwe vrijheid om te gaan. Dat werkt denk ik veel beter dan quick fixes of opgelegde regels.
Wat gaat ons in ‘vrijheidsnaam’ helpen? Volgens mij is dat ongeveer dezelfde vraag als: Wat is de zin van het leven?