Technostress… Wat?
Geplaatst door Nynke op 20-04-2011 | Geen reacties
Bijna drie weken geleden – ik hoor duidelijk niet bij die snelle, multitaskende vrouwen – las ik een artikel, ‘Nooit meer rust’ van Stephanie Bakker, in de FD weekendbijlage (2 april ’11). De strekking, en dan neem ik een citaat uit het artikel over van filosofe Joke Hermsen: “We hebben de afgelopen honderd jaar allerlei tijdbesparende machines ontwikkeld, maar we hebben minder tijd dan ooit.” Ze schreef er een boek over: “Stil de tijd, pleidooi voor een langzame toekomst.”
Andere gevolgen van dit beeldschermtijdperk die worden genoemd in het artikel van Bakker, zijn o.a. een massale ‘beeldscherm-burnout’ (Hermsen), ons vermogen tot diep nadenken wordt aangetast waardoor onze productiviteit daalt en echte creativiteit verdwijnt, onze kennis wordt minder door veelvuldig gebruik van Google (Nicolas Carr) en een massaal ontstane behoefte aan ongedeelde aandacht (onderzoek VS), zeker bij kinderen (Turkle).
Het artikel spreekt over de noodzaak van een nieuwe balans waarvoor zaken worden aangedragen als een powernap, yoga, mediteren, wandelen, een (bij voorkeur moeilijk, fysiek) boek lezen, een goed gesprek voeren en… apparaten uitzetten natuurlijk, slechts een paar uur per dag. Dit nieuwe gedrag integreren zo stelt Carr, kunnen bovenstaande nadelige gevolgen weer ongedaan maken.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was met het artikel omdat ik me erg gesteund voelde. Ik heb namelijk nogal moeite om ‘mee te komen’. Hiermee bedoel ik dat ik tijd nodig heb voor alles wat ik lees, hoor en zie en dus een beetje vastloop in de overload aan informatie du moment dat ik achter mijn laptop kruip. En dan heb ik nog niet eens een smartphone! Bovendien dreig ik mezelf telkens te verliezen omdat ik de tijd en rust niet neem om bijvoorbeeld na te gaan wat ik ervaar, wat mijn mening is en welke koers ik wil volgen.
En ja, dat een goed gesprek voeren een van de zaken is die wordt genoemd als remedie voor deze nieuwe epidemie, doet me natuurlijk bijzonder goed. Dat is immers mijn lust en mijn leven en, niet helemaal toevallig, ook mijn werk.
Maar hoe realistisch is het scenario dat hier wordt geschetst? Kloppen de stellingen van Carr bijvoorbeeld? Bovendien: de technologie schrijdt alleen maar voort, ontwikkelt zich alsmaar sneller. In hoeverre zijn mensen in staat daar tegenwicht aan te bieden door dit te consuminderen en andere activiteiten te ontplooien? Is het menselijk brein misschien in staat een evolutionaire sprong te maken en in de pas te blijven lopen met de techniek? Futurologen stellen bijvoorbeeld dat diezelfde techniek de mens over gaat nemen. Is dat iets om naar uit te kijken of te vrezen?
Terug naar nu. Het lijkt dat aan authenticiteit steeds meer waarde wordt gehecht. Het heerlijke van de huidige technische ontwikkelingen is dat de wereld klein en transparant is geworden. Daar vaart authenticiteit wel bij: machtsmisbruik, corruptie of onechtheid, ze zijn makkelijker door te prikken. Een andere kant van dit beeldschermtijdperk is… het beeldscherm. Staat dat een goed gesprek in de weg? En zijn goede gesprekken überhaupt nodig om authentiek te functioneren? Kunnen we de aandacht geven en krijgen die we nodig hebben via een beeldscherm of zal de behoefte aan aandacht ook worden vervangen door techniek? Veel coaches en counsellors zweren inmiddels bij online werken en as 12 mei is alweer het 2e E-coaching symposium, georganiseerd door de universiteit van Tilburg.
Mijn idee? Ik denk dat de mens, via een nieuwe balans in off- en online, zoals hierboven geschetst, doorontwikkelt naar een veel effectievere manier van omgaan met techniek en de snelle ontwikkelingen daarin. Het huidige tempo proberen bij te benen, werkt denk ik uitputtend. Via meer offline-activiteiten een groter menselijk potentieel ontdekken, lijkt me zinvoller. Iets wat lijkt op: naar het oog van de cycloon…
Sociale Media en de zoektocht naar jezelf – 2
Geplaatst door Nynke op 27-02-2011 | 2 reacties
Vandaag Youtube-te ik een beetje rondom Sociale Media, waar ik me nog steeds een soort ‘buitenlander’ voel die haar best doet om in te burgeren, en ik kwam op een filmpje van Rob van den Borne. Hij legt er uit hoe Twitter werkt.
Rob vergelijkt Twitter met een BBQ waar het gezellig is en waar je allerlei mensen ontmoet. Er geldt op zo’n BBQ of tuinfeest een sociale omgangscode, ook al hangt die niet op een bord bij de ingang. Zo is het belangrijk, ja, eigenlijk een must, om iedereen die jou een hand geeft om zich aan je voor te stellen, ook de hand te schudden.
Deze omgangs’regel’ ken ik en snap ik. Al weet ik inmiddels dat het zeer cultuurgebonden is en er dus groepen mensen zijn in Nederland, die hier proberen in te burgeren, voor wie deze gewoonte erg wennen en soms zelfs ongewenst is. Dus zo betrekkelijk zijn omgangsregels. Maar goed, waar het een BBQ betreft, heb ik nog wel het idee hier ingeburgerd te zijn.
Dan terug naar Twitter. Rob geeft aan dat het schudden van een uitgestoken hand op een BBQ of tuinfeest, te vergelijken is met het terug volgen van iemand die jou volgt op Twitter. En dan raak ik Rob kwijt en begin ik me minder op mijn gemak te voelen. Als ik de vergelijking met het handenschudden in de fysieke wereld even doortrek dan zou dat betekenen dat ik met iedereen op zo’n tuinfeest die ik de hand schud, ook een light versie van vriendschap moet ontwikkelen. Of op z’n minst een kennissenrelatie.
Mijn ervaring op dergelijke feestjes, is dat ik links en rechts mensen ontmoet, handen schud, en met een aantal mensen een zogenaamde ‘klik’ heb en met een aantal niet. Met de ‘klikkers’ ontstaat vaak een vervolg-uitwisseling per mail/sms en inmiddels ook via Linkedin, Facebook of jawel, Twitter. En met een aantal van de ‘klikkers’, spreek ik nog eens af en kan zelfs een vriendschap groeien of een zakelijke relatie ontstaan. Dat kan allemaal. Maar dan hebben we wel die klik. Dus zo stel ik me het volgen op Twitter eigenlijk ook voor: al heb ik iemand nog nooit ontmoet, ik wil wel een klik ervaren wanneer ik een organisatie of individu besluit te volgen. Of is dit heel erg raar gedacht? Is het online voldoende om me te houden aan de fatsoensnormen en -waarden zoals ik die in mijn off-line leven heb geleerd? Eigenlijk wel een grappige constatering dat ik nu aan het checken ben bij mijn omgeving (mijn lezers in dit geval) wat ik wel en niet moet of mag doen.
Dus dan komt bij mij meteen de volgende vraag op: hoezeer mag ik mezelf zijn in de virtuele wereld? Oftewel: in welke mate kan ik online zijn wie ik off-line ook ben? Of beland ik op het web inderdaad in een andere cultuur waar ik moet inburgeren en me aanpassen? En als dat zo is, in hoeverre gaan authentiek zijn en je aanpassen of inburgeren dan eigenlijk hand in hand?
Dit weblog heeft als titel: ‘Authenticiteit werkt!’ maar werkt het eigenlijk wel buiten je eigen vertrouwde cultuur of thuisland? Of zelfs buiten de beperkte groep mensen waar je enigszins thuis en bekend bent? Gaat authentiek zijn altijd dwars door of over grenzen heen of is het meer iemands charismatische, aansprekende persoonlijkheid die grenzen weet te openen en lukt dat niet zomaar met je-authentieke-zelf-zijn?
Jezelf en de ander, samen jezelf zijn, inclusiviteit, alone of all one…. Ik blijf antwoorden vinden. En vragen stellen.
Sociale Media en de zoektocht naar jezelf
Geplaatst door Nynke op 22-02-2011 | Geen reacties
De laatste tijd bekruipt me steeds meer het idee dat het totaal aan sociale media-tools, -sites etc. zoiets teweegbrengt als wat Second Life beoogde: het ontstaan van een virtuele wereld, naast een fysieke wereld.
Dat vind ik fantastisch want steeds meer kunnen we beperkingen die we als fysieke mensen hebben, omzeilen, vertragen of opheffen. Een eenvoudig voorbeeld is dat het openen van een online winkel met bijbehorende promotie en verkoopkanalen een stuk laagdrempeliger kan zijn wat betreft het regelen en de kosten, dan wanneer je een fysieke winkel opent. Maar ook chronisch zieke mensen, die minder of niet mobiel zijn bijvoorbeeld, kunnen erg geholpen zijn met het leggen van verbindingen, het publiceren van foto’s, muziek en tekst en regelen van zaken zonder zich fysiek te hoeven verplaatsen. We kunnen onze geest, die zo goed in staat is de prachtigste dingen te bedenken en te maken, alle ruimte geven.
En is het omgekeerde nou ook waar? Ligt er een beperking in ons hele virtuele bestaan die we als fysieke mens niet hebben? Kortom: zouden we eigenlijk zonder lichaam kunnen en onze hele ziel en zaligheid virtueel be-leven? Of blijven we altijd gekluisterd aan het mens zijn van vlees en bloed en daarmee ook aan ontmoetingen, uitwisseling en creatie met andere mensen. Op een fysieke aardbol met bebouwing en natuur?
Ik lees op fora van online-groepen vaak (en dat schrijf ik daar zelf ook) dat het prettig is elkaar ook life te ontmoeten om verder te komen met wat de online-groep zich als doel heeft gesteld. Ik ben wel iemand van de life uitwisseling. Maar wat is daarbij dan de meerwaarde, vraag ik mezelf nu af? Wil ik checken of iemand online wel zo is als hij of zij doet voorkomen? Eigenlijk geloof ik dat niet. Mijn ervaring is dat mensen behoorlijk ‘eerlijk’ zijn op het web. Al hoor ik hier ook andere verhalen over, bijvoorbeeld op dating sites of facebook. Ik heb die ervaring niet.
Wat ik zelf fijn vind aan life ontmoetingen is de vertraging. Dus precies wat juist een van de voordelen is van uitwisseling via internet. Vertragen vind ik kennelijk toch heel fijn en belangrijk: juist wel een beperking hebben in tijd en ruimte. Voor een life afspraak moet je tijd vrijmaken, naar een plek komen (met soms alle trein- en file-ongemakken van dien), etc.
Vertragen en beperkt zijn, nodigt me uit te focussen: hoe laat moet ik ergens zijn, welke plek is goed, wil ik die persoon echt ontmoeten? En als ik daarover nadenk, geeft dat me informatie over wie ik ben. Bovendien merk ik in het life contact maken dat ik word uitgedaagd, meer dan in virtuele contacten, mezelf te laten zien. Mijn angsten tegenkomen over wat mensen wel en niet van me vinden, is groter in life contact. Bovendien worden veel meer van mijn zintuigen geprikkeld: mijn ogen en oren, geur- en tastzin en mijn spraak gebruik ik allemaal bij life ontmoetingen. Ook daarvan leer ik. Tenminste als ik opensta voor wat mijn lijf me teruggeeft aan signalen wanneer ik naar iemand kijk, iemand de hand schud, sta te praten of bijvoorbeeld een parfum opsnuif.
Ja, ik vind life contacten fijn en houd ze graag levend. Het voegt voor mij iets toe. Maar, tegelijk, als ik heel futuristisch ga denken, kan ik me voorstellen dat de alsmaar sneller ontwikkelende techniek, ons langzaam maar zeker leert hoe we kunnen zijn wanneer we razendsnel schakelen met elkaar zonder nog fysieke interactie te hebben. Dan zou internet bijvoorbeeld de opmaat kunnen zijn naar pure telepathische communicatie: realtime uitwisseling, zonder druk op de knop.
