#Droombaan en bedrog enzo…

Geplaatst door Nynke op 15-09-2011 | Geen reacties

Vraag: ‘Van welk beroep droomde u als kind?’

Antwoord: ‘Van vuilnisman. Het ophalen van vuilnis zag er zo evident nuttig uit. En leuk ook nog, om achter zo’n wagen aan te hangen en die zakken met een boog in de wagen te smijten.’ – Eigen Huis en Interieur sep 2011, p 36

Even voor de duidelijkheid: de vraag werd gesteld aan Wouter Vanstiphout, architectuurhistoricus en sinds 2009 Nederlands eerste hoogleraar Ontwerp en Politiek, aan de TU Delft.

Dit antwoord vond ik zo leuk, dat ik het even wilde quoten. Leuk en nuttig, ja ik denk dat dit criteria zijn waaraan een droombaan voldoet. Er zijn vele droombaancoaches op dit moment. Google geeft 2030 resultaten bij dat woord. Wat ik zie bij het aanklikken van een aantal links, is de gerichtheid op met name het ‘leuke’ en niet zozeer het ‘nuttige’ aspect van de droombaan. Hoe zou dat komen?

Sluit het bezig zijn met het nut van een baan wanneer je volwassen bent, uit dat die baan ook leuk kan zijn? En hoe zou het dan komen dat een kind nut en plezier moeiteloos combineert?

Ik ben geen onderzoeker en ga hier ook geen onderzoek naar doen maar de uitspraak van Wouter Vanstiphout raakte me en dingen die me raken, hebben me meestal wel iets te vertellen. Dus ga ik er maar even op door. Misschien heb ik jullie als lezer dan ook iets te vertellen.

Zodra ik me, als volwassene bezig ga houden (al of niet naar aanleiding van een kritische vraag) met het nut van mijn bezigheden, schiet ik in de kramp. Ik kan er eindeloos aan afdoen, mijn bezigheden als coach bij stress of ontwikkel-vragen: ‘mensen moeten gewoon geld verdienen en niet zo eindeloos navelstaren’, ‘er zijn al zoveel coaches in Nederland: de ene helft coacht de andere helft’, ‘wat levert het nou op in harde euro’s’, etc. etc.

Kennelijk refereer ik bij het nut van mijn baan slechts aan het economisch nut in klinkende munt. Ik denk aan het op korte termijn meetbaar maken, in de zin van s m a r t. De vanzelfsprekendheid en het vertrouwen dat ik als mens van nature een zinvolle, nuttige bijdrage lever aan de grotere groep, zijn weg. Ik ga over mijn nut nadenken en dan is mijn plezier snel verdwenen.

Het zou heel goed kunnen dat een kind (nog) ‘weet’ dat, eenmaal volwassen, het van nature een bepaalde passende bijdrage gaat leveren aan de groep of gemeenschap waar het bij hoort. Het kind hoeft daar geen extra moeite voor te doen en niet over na te denken. Het weet dat wat het gaat doen later, vanzelfsprekend van nut is. Dan kan ik me voorstellen dat nut en plezier in een kind dus hand in hand gaan. Immers, het nut komt net zozeer van binnenuit als het plezier. Het is ‘gewoon’ een natuurlijk weten en het kind forceert of blokkeert niet(s).

Misschien leuk voor (droombaan)coaches om naast de vraag: “Wat vond je leuk toen je 4-6 jaar was?” ook te vragen: “Wat vond je van nut, toen je 4 (of 5 of 6) jaar was? Wie weet brengt die vraag naar het voor het kind nog vanzelfsprekende nut, zijn of haar droom tot leven. En dan kan een baan weer een droombaan zijn.

 

Wintergasten met Antanas Mockus, herhaald op 20 feb 11 (23.38 u, Net2)

Geplaatst door Nynke op 13-01-2011 | 2 reacties

Maandag 27 dec 2010. Zo’n uitzending waarvan ik dacht: ‘daar ga ik even voor zitten, wie weet is het wat.’ Raoul Heertje interviewde Antanas Mockus, volgens de beschrijving van de VPRO (http://www.vpro.nl/programma/wintergasten/afleveringen/44024925/) een “excentrieke wiskundigeen filosoof die op zeer onconventionele wijze de hoofdstad Bogota bestuurde”.

De site vertelt verder: “Origineel en provocerend vormde hij de politiek van Bogota compleet om. Als onafhankelijke kandidaat maakte hij korte metten met de corruptie en vriendjespolitiek, maar het waren zijn stunts die de meeste aandacht trokken. Mimespelers als verkeersregelaars, opvoeding van burgers en een ‘tel tot 10’ campagne tegen geweld lijken een bizar, bijna onzinnig in een land als Colombia, dat wordt geteisterd door guerrilla’s, corrupte politici en de meeste ontvoeringen ter wereld. Maar Antanas Mockus deed het – gekleed in een spandex pak met ‘supercitizen’ stelt hij het goede voorbeeld door zwerfvuil op te ruimen. Hij wilde ‘met ongewone acties de holle gewoontes doorbreken’. En het werkte – de misdaadcijfers namen af, het aantal verkeersdoden eveneens.

Deze zeer bijzondere, onconventionele politicus, voor wie politiek draait om opvoeden en niet om oorlog voeren, bespreekt naar aanleiding van zijn soms absurde, dan weer tragische of grappige fragmenten zijn ideeën en opvattingen. Met zijn ringbaardje en idealisme lijkt hij soms weggelopen uit de hippietijd – maar Antanas Mockus is niet zozeer soft als wel dapper in de manier waarop hij zich volkomen oprecht blootgeeft in een ontroerend, intrigerend interview.” [einde citaat]

Authentiek? Maar waarom dan?

Ik werd gegrepen door het gesprek. Niet zozeer door de interviewer. Raoul blijft voor mij iets houden van de grappenmaker, de rollen waarvan ik hem ook ken. Soms dacht ik zelfs dat mijnheer Mockus geïrriteerd zou raken van zijn vragen en wijze van interviewen. Maar nee, dat was mijn eigen invulling kennelijk.

Waar ik door werd gegrepen was de volkomen vertrouwdheid van die man met zichzelf.  Het was alsof hij en wat hij deed (en denk ik nog steeds doet) volkomen zonder zelftwijfel was. Toetsen aan de buitenwereld lijkt daarbij dan helemaal niet ‘im frage’ te zijn. Wat je doet, hoe je denkt en vormgeeft, is gewoon zo, is kloppend, natuurlijk.

Hij sprak ook met een bepaalde rust. Niet iemand die zijn ideeën denkt te moeten verdedigen of iemand die vol trots over zichzelf vertelt (“hoor maar eens hoe ik dit heb gedaan”). Nee, eigenlijk doet het er helemaal niet toe wat de wereld ervan vindt. Antanas Mockus lijkt het de gewoonste zaak  van de wereld te vinden hoe hij zijn burgemeesterschap heeft vormgegeven

Mijn interpretatie van authentiek zijn…

Ongeveer een jaar geleden heb ik eens een soort spreekbeurt gehouden bij IKKI (http://www.ikki.nl/zoeken/nynke%20rinzema). De spreekbeurt op zich was niet echt aansprekend. Ik was erg zenuwachtig en daarmee totaal niet in contact met mijn publiek. Mijn verhaal van toen is nog steeds een waar ik achter sta. Authentieke mensen heb ik toen omschreven als transparante mensen. Erbij vertelde ik dat mijn beeld over authenticiteit ontwikkelt naarmate ik zelf ontwikkel. Dat idee heb ik nog steeds. En inmiddels heb ik een andere omschrijving, die voor mij nog meer de spijker op z’n kop slaat. En die ook heel treffend is voor mijnheer Mockus:

Authentieke mensen zijn mensen die heel rechtstreeks in contact zijn met zichzelf. (of, zo je wilt: met het alles, met de bron, etc.) Zoals ik ook in mijn presentatie aangaf, bestaan er voor mij authentieke en niet-authentieke mensen. We gebruiken dat woord niet voor niets ter onderscheiding van iets, is mijn mening.

En die authentieke mensen, die hebben iets heel bijzonders. Daar word ik door gegrepen. Het lijkt wel of ze geen zelftwijfel hebben, doen wat ‘ingegeven’ wordt en volkomen hun goddelijke gang gaan. Echter zonder autistisch te zijn of zich van niemand wat aan te trekken. Integendeel, ze doen wat ze doen voor het welzijn van de gemeenschap. Ze lijken dan ook verdomd goed te weten waarmee ze bezig zijn en doen niet aan check, check, double check. Heerlijk.

 

De Onderstroom van Nederland

Geplaatst door Nynke op 08-03-2007 | Geen reacties

Zaterdag vond er een bijeenkomst plaats in Amsterdam onder deze titel. Er waren drie sprekers: Ton van der Kroon , Marieke de Vrij en Jan Roelofs (jan.roelofs@euronet.nl). The Project Network (organisator) gaf  aan dat de bijeenkomst licht wilde werpen op de tot nu toe onderbelichte rol van spiritualiteit in alle uitdagingen waar we als land voor staan, de stijging van de zeespiegel, dierenleed of duurzaam gebruik van onze aarde.

Wat is de rol van spiritualiteit hierin? Wat is de onderstroom (of de ziel) van Nederland?

Ton legde een interessante link tussen de 7 chakra’s van de mens en o.a. hun bijbehorende archetype’s en belangrijke kwaliteit. Ook wist hij prominente Nederlanders erbij te noemen.
Marieke ging met name in op het dierenleed in Nederland. Door de manier waarop wij ze klaarstomen voor consumptie lijden dieren en dat slaan ze op in hun bewustzijn. Via het collectieve bewustzijn, zullen we hier ook als mensen steeds meer last van krijgen. Jan gaf een boeiend en humoristisch ‘geschiedenislesje’ waarin hij de bekende Nederlandse archetypen koopman en dominee een plek gaf. Hij voegde het tot nog toe onderbelichte archetype kunstenaar toe. De Nederlander die bezield is en van daaruit creeert.

Alledrie interessante invalshoeken maar het interessantste vond ik wel hoe lastig het bleek om binnen de groep van ca. 70 mensen, allen geinteresseerd in spiritualiteit, een gezamenlijkheid te creeren in hoe dan de spirituele dimensie een grotere rol te laten spelen in onze Nederlandse leef- en werkpraktijk. Wat brengt de groeiende groep ‘spirituele’ Nederlanders dichter bijelkaar zodat bijvoorbeeld ook in de politieke bovenstroom op andere manieren naar problemen of uitdagingen gekeken gaat worden?

Dan blijkt spiritualiteit nog heel veel verschillende invalshoeken te hebben en daarmee heel veel mensen met meningen en oplossingen voor ons land. Het lijkt wel op de bovenstroom van Nederland…